همهش ميخوام بنويسم، ميخوام داد بزنم که: «آي ملت! باور کنين ... » ولي بايد هيچي نگم، تا خودم مطمئن نشدم نبايد چيزي بگم. اگر هم روزي اتفاقي افتاد لزومي به گفتنش نيست. اونايي که ميبينن خودشون حتماً متوجه ميشن. نيازي نيست به گفتن.
فردا شب ميخوام در مورد رو-در-بايستيهايي که با خودمان داريم بنويسم. راستي باز دارم مينويسم. :)