the Armatil's Daily notes- یادداشت‌های روزانه‌ی آرماتیل

double-fold

2009-11-18T13:41:00.003+03:30

وقتی کمتر خوش‌حال هستم، یا ناراحت هستم؛
می‌توانم ناراحت باشم از این‌گونه بودن،
یا اینکه بگذارم که فقط این‌گونه باشم؛ بی تقلا؛ بی ترس از همیشه این‌گونه ماندن.

P.S:Wanting to be someone else is a waste of the person you are. (Kurt Cobain)

دو تکه‌ی اول

2009-11-17T17:43:00.001+03:30

«وقتی با هم هستیم، دنیا دو تکه می‌شود؛
یک تکه ما،
یک تکه همه‌ی دیگران.»

-- مهر ماه هشتاد و شش

شبِ آخر

2009-09-21T21:16:00.000+04:30

قانون(۲)

2009-04-24T19:33:00.002+04:30

شکست خوردن، قاعده‌ی همبازی شدن است.
بهترین همبازی کسی است که وقتی شکست خوردن و برنده شدن برای‌اش یکسان است، در حین بازی جانانه برای «برد» بازی کند.
و البته این‌ها همه با این فرض هستند که «مردم بازی را دوست دارند، اگر نمی‌خواهی وسیله‌ی بازی آنها باشی، بهتر است همبازی‌شان شوی.»*

*: نقل قول از کسی یا جایی که اکنون به خاطر ندارم

قانون

2009-02-03T10:15:00.003+03:30

«در پی دخترکانی که به تنهایی لی‌لی بازی می‌کنند و می‌سوزند و ناراحت می‌شوند». زیبایی بازی به قانون‌مندی‌ِ آن است.

یک تکه از آن کیک‌های شکلاتی

2008-12-02T01:19:00.005+03:30

گویا رسم زندگی همین‌طور است که در این بالا و پایین رفتن‌ها، گاهی موضوعی چنان بغرنج می‌شود که «نه می‌توان فرو بردش، و نه می‌توان بیرونش انداخت».
دیشب که باران می‌خواست شروع به باریدن کند، به خیال قدم‌زدنی بی‌خیال بیرون بودم؛ تا کمی خودم را تماشا کنم که چطور تقلا می‌کردم فکری کنم و خودم را برهانم از این گره‌ای که افتاده بود.
یکی از خصوصیت‌های اینجور موقع‌های من که تازه کشف‌اش کرده‌ام این است که «خوابم نمی‌برد». نه برای اینکه خوابم نیاید که گاه بسیار بیشتر خسته می‌شوم از این‌همه سر کوباندن های مخ به جمجمه؛ اما وقتی به هر اتفاقی، خوابم می‌برد و در خواب جدا می‌شوم از آنچه اتفاق افتاده است و گاه فضای بسیار خوشایندی را تجربه می‌کنم؛ صبح که دوباره بیدار می‌شوم و دوباره خودم را در میان همان گره می‌بینم؛ بسیار ناخوشایند و تلخ است. در پایان روز معمولاً به سختیِ آن عادت می‌کنم و با آن کنار می‌آیم، اما پس از شب؛ با دنیایی دیگر دور و برم؛ بازگشت دوباره و حس تفاوت میان آنچه هست و آنچه بود، تلخ و نخواستنی‌ست؛ خصوصاً در آن لحظه‌های اولیه‌ی پیش از گشودن چشم‌ها زمانی که می بینی بیداری و وقتی چشم‌ها را باز کنی {متاسفانه} در دنیای کم‌تر خواستنی‌ای خواهی بود.
وقتی که فرو بردن یا بیرون انداختن چیزی هیچ کدام کم‌تر از دیگری دردناک نخواهند بود، شاید بیرون انداختن‌اش بهتر باشد. چه بسا که فرو بلعیدن چنان چیزی بعدتر بسیار بیشتر تلخ‌کامی به همراه خواهد داشت.
اما دیشب تصمیم گرفتم‌ هیچ کاری نکنم، فقط بنشینم و تماشا کنم که چه اتفاقی می‌افتد. عجیب سخت است دست کشیدن از تقلا؛ اما به هر حال بعد از آن کافه‌نشینی و راه رفتن، آنقدر خودمان را با این مکعب روبیک‌مان سرگرم کردیم که خوابمان برد و صبح با تلخ‌کامی که انتظارش را داشتم بیدار شدم و اصلاً هم سعی نکردم که تغییری در آن به وجود بیاورم.
به هر حال زندگی در بدترین حالتی که تصور می‌شود هم به سادگی ادامه پیدا می‌کند و «چیزی که تو را نکشد، قوی‌ترت می‌کند». آن گره هم خود حل شد و ما روبیک‌مان را هم یک کارهایی کردیم، و حتی دیشب به این نتیجه رسیده بودیم که زندگی اصلاً مهم هم نیست چندان، خوب یا بدش به هر حال زندگی است و تمام تلاشی که می‌کنیم اگر در مقابل جریان بسیار بزرگ‌تری قرار داشته باشد چنان تغییر قابل ملاحظه‌ای را هم منجر نمی‌شود و زندگی همین خوب‌ها و بدهاست که بعداً اصلاً انگار هم نه انگار که کدامش خوب بوده کدامش بد، همه بوده و گذشته و رفته و هیچ چیز هم جا نمانده، درست مثل وقتی که ساعت یازده و چهل و پنج دقیقه از در پشتی سینما {که نمی دانم چرا اغلب به کوچه‌ای تنگ باز می‌شود} بیرون می‌آیی کلاً دنیا فرق می‌کند.

نامتناجنس

2008-11-07T18:52:00.003+03:30

مثل رانندگی با دنده ی عقب می مونه وقتی که داری به جلو نگاه می کنی و بعضی موقع‌ها از آینه پشت سر رو نگاه می‌کنی.
فکرش رو بکن آدم بعد از کلی زندگی بفهمه، زندگی‌ش این شکلی شده.

Meditation

2008-10-23T15:22:00.003+03:30

مراقبه ;)

از همه‌ی تکرارهای کم‌زیبا

2008-10-23T12:05:00.006+03:30

برای همه‌ی کسانی که می‌خواهند برای خاطرِ عزیزی چیزی بگیرند و هیچ چیز که بر‌آزنده باشد نمی‌بینند:
گاهی دلم می‌خواهد بروم و جواهر ساختن یاد بگیرم، گردن‌آویز‌ها و چیزهایی دیگر.

قطار آگوست و بیست دقیقه

2008-08-14T17:39:00.002+04:30

وقتی رفته‌رفته دوستان‌ات دور می‌شوند، پیر می‌شوی.
یا،
وقتی پیر شده‌ای که دوستان‌ات کم‌کم از تو دور می‌شوند.
دیوار‌ها فاصله می‌اندازند؛ دور می‌کنند و قطار آگوست و بیست دقیقه هر سال درست از وسط دفترِ تلفن‌ها رد می‌شود.

گرسنه نمی‌ریم

2008-07-31T22:34:00.001+04:30

برای اینکه بتوانیم بشناسیم و بفهمیم که گرسنگی چیست، باید نقاط انتهایی آن -آنچه به همان نام می‌نامیم‌اش- را تجربه کنیم. گاهی وقت‌ها فقط یک وهم است؛ یک ندانستن. حالا گرسنگی بخوانی‌اش یا هر چیز دیگری.

پی‌نوشت از نوع قر-و-فرِ آکادمیک: مسلماً ادعا نمی‌کنم که این تنها راه است و این را نیز به عنوان بهترین راه توصیه نمی‌کنم.

هنوز نرفته

2008-07-30T20:30:00.000+04:30

«اذیت می‌شدم وقتی که هنوز نرفته، دل‌ام برای‌اش تنگ می‌شد؛ برای اوقاتی که همیشه می‌شد خوش‌تر باشد و نبود که بشود. ول‌اش کردم.»

نوبل‌ِ ناجنس

2008-07-18T22:33:00.000+04:30

خوب می‌باشد کاری علمی انجام شود که وقتی کسی عنوان‌اش را می‌خواند، بخندد. این‌جا را نگاهی بیاندازید تا احتمالاً فاصله‌ی دو گوشه‌ی لبهایتان مثل من یک و نیم وجب شود.

پ.ن: جایزه‌ی IgNobel هر سال به ده دست‌یافته‌ای هدیه می‌شود که «ابتدا ملت را می‌خندانند، سپس آنها را در فکر خفه می‌کنند.»

سوگماد بزرگ

2008-07-17T22:24:00.000+04:30

مرلین: «... اسباب‌بازی، پول، آوازه و عشق نیز هنگامی که برایت بیشترین اهمیت را داشتند، چهره‌ی خدا بودند. هر آنچه که باور کنی اوج آرامش و توفیق را به ارمغان خواهد آورد،‌ تعبیر تو از خداست. به هر حال وقتی از مرحله‌یی به مرحله‌ی بعد می‌روید،‌ به هدف نزدیک‌تر می‌شوید. تصویری که از خدا دارید نیز به حقیقت -به ذات او که جان محض است- نزدیک‌تر می‌شود. با این حال، هر گام الهی است.»
از این کتاب.

همه‌ي من

2008-06-28T11:26:00.001+04:30

من هم تا همین چند ساعت پیش فکر می‌کردم وقتی از من خواسته می‌شود یا خودم تصمیم می‌گیرم پاسخی را «حدس بزنم»، نزدیک‌ترین پاسخی که می‌توانم به جواب واقعی پیدا کنم ارائه می‌‌دهم. بنابراین وقتی بخواهم برای بار دوم حدسی در مورد همان مسأله بزنم -بدون اینکه داده‌ای در مورد آن دریافت کرده باشم- بایستی پاسخ دوم‌ از دقت کم‌تری برخوردار باشد.در نتیجه انتظار داشتم میانگین دو پاسخ دقت کم‌تری داشته باشد.
مقاله‌ی تازه‌ای در اکونومیست منتشر شده است که نشان می‌دهد نتیجه‌‌ی مطالعات چیزی به جز این را نشان می‌دهد. در ادامه خلاصه‌ای از آن را می‌آورم تا اگر برایتان جالب بود، اصل آن را از اینجا بخوانید.

«شهود جمعی** همان است که باعث می‌گردد درگیر شدن تعداد بیشتری از افراد منجر به راحت‌تر شدن حل مسأله شود. این موضوع حتی در یک گروه دو نفره هم درست است. چیزی که «خرد اجتماعی»* نامیده می‌شود، باعث می‌شود میانگین حدس‌های یک گروه به پاسخ صحیح نزدیک‌تر باشد.
اما صحت این گزاره در مورد حدس‌های مکرر یک نفر کمی عجیب است. حدس دومی که فوراً پس از حدس قبلی زده می‌شود، به طور میانگین ۶/۵ درصد و حدسی که سه هفته‌ی بعد زده می‌شود به طور میانگین ۱۶ درصد دقت بیشتری دارد.
هر چند با وجود گذشت چند هفته، بهبود نتیجه‌‌ی تک نفره در مقایسه با حالتی که چند نفر حدس می‌زده‌اند، تنها به اندازه‌ي یک سوم بوده است؛ اما منشا بروز چنین اتفاقی باعث بروز سوال‌هایی در مورد ‌هویت‌های درون یک شخص می‌شود. ...»

*، **: «شهود جمعی» را به جای «common sense» و «خرد اجتماعی‌» را به جای «the wisdom of crowds» به کار برده‌ام.

پ.ن: به نظر خودم، نوع سوال‌هایی که پرسیده شده است با توجه به شرط اضافه نشدن بر دانسته‌های داوطلبین در این سه هفته، کمی از دقت این مطالعه کم می‌کند. این‌طور نیست؟
پ.پ.ن: در Slashdot.org هم چیزی در این مورد نوشته شده است.

کی برده، کی نبرده

2008-05-31T02:05:00.002+04:30

آیا شما موافق اندیشه‌ی مبتنی بر «نابرده رنج گنج میسر نمی‌شود» هستید؟
یا مثل من فکر می‌کنید به گنج رسیدن بعد از رنج بردن باورپذیرتر می‌شود؛ یا حتی این‌طوری بیشتر می‌چسبد؟
برای بیشتر شدن مقدار هم‌اندیشی‌مان، می‌خواهم این را هم اضافه کنم که «آیا می‌شود گاهی وقت‌ها مازوخیست‌وار با رنج دادن به خودمان بیهوده بکوشیم احتمال به دست آوردن گنج را بیشتر کنیم؟»
مثل خیلی چیزهایی که همین‌طوری فرو رفته در خاطره‌ها‌(مان/یم)؛ مانند همان که معلوم نشد چه کسی به نویسندگان یاد داده بگویند «راه رفتن دو نفری زیر باران احساس خیلی لطیفی ایجاد می‌کند».

گیرانه

2008-05-31T01:31:00.003+04:30

چند باری اشاره کرده بود که اگر زودتر برویم و یک چیز ناقص ببریم، بهتر است از اینکه دیرتر برویم، اما کامل‌تر. ولی مگر در این‌جانب کارساز بود؟! آنقدر طول‌اش دادم که دیگر تماسی نگرفت. به نظرم رسید که از سودی که قرار بود از این کار عایدش شود صرف‌نظر کرده بود.
جدای از این‌که وقتی به دلیل‌های این اخلاق خودم فکر کرده‌ام، به چه نتایج شگفت‌آوری رسیده‌ام؛‌ بالاخره راضی شدم که برای ارائه شدن به اندازه‌ی کافی مناسب است.
زنگ زدم که هماهنگ کند برای دو جایی که قرار بود برویم. پرسید چه ساعتی وقت دارم، و من در نهایت اعتماد به نفس گفتم، «امروز هر ساعتی باشد، خوب است. امروز را برای همین کار اختصاص داده‌ام.» و خوب، دست‌اش درد نکند که زنگ نزده بود
قبل از اینکه وسایل را جمع کنم و آماده‌ی حرکت شوم، کنجکاوانه تصمیم گرفتم یک‌بار دیگر کل پروسه را به صورت آزمایشی طی کنم تا ببینم زمان‌بندی مناسبی دارم یا نه.
باورم نمی‌شد، چیزی که شاید بیش‌تر از بیست بار امتحان کرده بودم و همیشه درست بود، الان خراب شده باشد.
می‌توانید تصور کنید چه حالی پیدا کردم.
امروز سه روز بعد از آن روز است، و فردا دوباره قراری خواهم گذاشت. همه چیز چندین بار آزمایش شده است. همه چیز آماده است. ببینم فردا شب می‌توانم کمی خیال‌بافی کنم یا نه.

در طی هفته‌ی گذشته یک نتیجه‌ی غیر مترقبه هم به دست آمد که نشان می‌دهد این کاری که مشغول انجام آن بودم یک ربط‌هایی به آن دارمای معروف ‌مان دارد. صبح‌ها بسیار زودتر از حد معمول از خواب بیدار می‌شدم و شب‌ها معمولاً به زور خودم را می‌خواباندم.
جالب‌تر اینکه اصلاً دوست ندارم این کاره باشم. آخر ما خودمان را چیز دیگری دیده بودیم. باید مجموعه‌ی کارهایی که مشغول‌شان بودم را نجزیه کنم و ببینم کدام قسمت آن اینطوری من را گیرانده بود.
به هر حال فردا آغاز دیگری است؛ هر طوری که باشد.

سامورایی

2008-05-17T16:17:00.000+04:30

یکی بودن «نظاره‌گر»، «نظاره‌شونده» و «خود فرآیندِ نظارت»

به هر حال

2008-05-17T14:15:00.001+04:30

تصمیم گرفتم هیچ موقع نگم:‌ «دیگه دیره» و نترسم از اینکه یک موقعی اینو بگم/بشنوم. به‌هرحال هیچ موقع دیر نیست.

من: کشته‌ي اون آرشیو

2008-05-17T02:11:00.000+04:30

مثل این می‌مونه که هر دفعه کارِت به مستراح می‌افته، یا هر دفعه بادی از خودت خارج می‌کنی (خُب، باشه، خارج می‌شه!‌)‌؛ با ذکر تاریخ و ساعت، محتویات‌اش رو یادداشت کنی و برای هر بسته یک عنوان هم انتخاب کنی. بعد این‌ها رو به‌ شکل‌های مختلف آرشیو و لیست کنی و کراس‌رفرنس و اینا. حتی بتونی توش «سرچ» انجام بدی.

آره خیلی شبیه همینه نوشتن‌ (ـهای من) توی وبلاگ. یک جاهایی‌اش برای ادامه زندگی لازمه، یک جاهای‌ش هم اضافات فانتزی/تکنولوژیک‌ه.

سیاهِ فرفری

2008-05-17T01:04:00.001+04:30

دیدن بره‌ی کوچکی که آهنگین می‌رقصد.

اردیبهشت

2008-05-11T20:26:00.001+04:30

بی‌انصافی‌ست که از اردیبهشت ننویسم.
صبح‌های زود، طلوع آفتاب
و عصر‌ها، درست بعد از غروب.
طبیعت چه در هیاهوی ساکنِ پر شوری‌ست.
برگ‌های براق، دوباره در آغوش نسیم.
حیف نیست بدون دیدن حتی یک طلوع این روز‌ها از دست بروند؟

بادبادک‌باز

2008-05-11T20:00:00.002+04:30

وفادار ماندن به یک دوست در مسیری سخت؛
«هنوز راهی برای دوباره خوب بودن هست.»

جرقه

2008-05-10T01:27:00.001+04:30

نظم، تعادل، تکامل و شعور،
آن جرقه‌ی کوچکی که شعله می‌گیرد و گرما می‌بخشد.

کوتاه و گرد

2008-05-09T18:26:00.001+04:30

به کسی که قبلاً بسیار می‌خواست‌اش، و اکنون دور از هم هستند گفت:‌ «هیچ راه درست و نادرستی وجود ندارد. آن‌قدر روی‌ات کار می‌کند، تا بتوانی دوست بداری».

در درون پوسته

2008-05-09T16:23:00.001+04:30

کاری در یک سازمان دولتی داشت. کاری که تا موقع استراحت ظهر تمام نشد.
منتظر؛ لمیده است روی یکی از صندلی‌های کنار راهرویی که دو طرف‌اش را سرتاسر صندلی چیده‌اند.
و حالا که صندلی‌ها پر شده‌اند کسانی که روی فن‌ها نشسته‌اند نگاه‌هشان را می‌چرخانند تا جای کسی که برخاسته را بگیرند.
راه‌رویی‌ست با سفقی بلند.

با خانم این دستی صحبت کوتاهی رد و بدل می‌‌کند و دسته‌ی کاغذی را که در همین حین کمی آن‌طرف‌تر زیر پای عجول کسانی که دیر رسیده‌اند، پخش می‌شود؛ نگاه می‌کند.
از آقای این دستی که حالا مکالمه‌ی تلفنی‌اش -که چندان هم خوشایند نبود- تمام شد، سؤالی می‌پرسد.
با دختری که روبرو نشسته چند نگاه رد و بدل می‌کند.
کسانی که دیر رسیده‌اند، هنوز در تلاطم‌اند.
از کنار بطری آب که تازه خالی‌اش کرده، کتاب کوچکی بیرون می‌آورد و صفحه‌ای را که نشانی در آن میان قرار دارد، باز می‌کند.
«... مولکول‌ها تغییر می‌کنند،‌ سلول‌ها می‌میرند. اما آگاهی، در برابر مرگ ماده‌ای که بر آن سوار است دوام می‌یابد. ...»

پایین سقف سکوت سنگینی حاکم است. انگار دنیایی‌ست جدای از هیاهویِ در جریانِ فاصله‌یِ دو متری از کف زمین.
آن بالا همه چیز ساکن است.
و چقدر ما محدودیم؛ تمام رشد‌کردن‌مان، روابط‌‌مان، تجربه‌های‌مان، ترس‌های‌مان، آرزو‌های‌مان، نقش‌های‌مان، شکست‌ها و موفقیت‌مان در همین فاصله‌ی دو‌سه متری شکل می‌گیرد.
و هر چه قدر هم که وسیع باشد، تمام اتمسفری که زندگی‌مان در آن جریان دارد، مانند حرکت در میان پوسته‌ی نازک پیازی‌ست که روی یک توپ تنیسِ آبی رنگ کشیده شده است.
و چه امکان وسیعی‌ست؛ چه دل‌بسته‌کننده.

اثر

2008-05-09T02:26:00.004+04:30

شاهد بودن، جرأت زیادی می‌خواهد. اینکه تنها نظاره‌گر باشی و هیچ دخالتی نکنی، حتی دیده نشوی.

این که نتوانی کاری کنی، ‌یا اینکه بتوانی و نخواهی، داستان دیگری‌ست.

راحت

2008-05-09T00:38:00.003+04:30

هیج تلاشی طلب نمی‌کند، بلیپ‌ بلیپ، همه چیز جا می‌افتد و پیش می‌رود.
وقتی بخواهد جاری شود، جاری می‌شود و هیچ نیازی به ساختن تکه‌های زمان نیست تا احساس‌اش کنی. جاری می‌شود و می‌شوید، مانند «محو کردن تلخی عصاره‌ی بنفشه‌های وحشی در آب رود».

آن اولی

2008-05-05T22:20:00.001+04:30

به تماشای برنامه‌ی در مورد فضای بین ستاره‌ای نشسته بودم. وقتی تمام شد دیدم چند چیز تازه که قبلاً اطلاعی از آنها نداشتم یاد گرفته‌ام.

کتابی می‌خوانم و چیزی در پایان می‌آموزم. چیزی که احتمالاً نویسنده آن را می‌دانسته.

چنین وقایعی قاعدتاً باید زیاد پیش آمده باشد. چند وقتی که یاد گرفتن‌هایم را نگاه می‌کنم، به این نتیجه رسیده‌ام که «آگاهی‌ام از نا‌آگاهی‌هایم، پایه‌ی استنتاج استقرایی دارد». به این معنی که وقتی موضوع جدیدی را می‌بینم و متوجه می‌شوم که نسبت به آن کاملاً بی‌اطلاع بوده‌ام، این دانسته باعث این نتیجه می‌شود که چیزی دیگری نیز در همان حواشی باید باشد که من از آن نا‌آگاه هستم. و طبیعی‌ست که این دانسته‌ی جدید که من از آن بی‌اطلاع بوده‌ام به واسطه‌ی قرار داشتن آن دانسته نزد کسی دیگر بوده است،‌ که به من منتقل شده ‌است؛ وجود کسی دیگر که این آگاهی نزد او بوده لازم بوده است.

با این نتیجه، سؤالی که برای‌ام پیش می‌آید این است که «اگر وجود داننده‌ای لازم بوده تا دانستن وجود نادانسته‌ای به کسی منتقل شود‌؛‌ اون اول‌اول‌ها، اون موقعی که هیچ کسی تجربه‌ای نداشته، اون دانسته‌ی اولیه از کجا اومده؟»

پ.ن: داشتین که، دیگه اون مدل «شده است، و نیز متوجه می‌شوم ...» این آخر کار ته کشید. ;)
پ.پ.ن: شاید بی‌ربط نباشد با نتیجه‌ی جواب به این سؤال که «دو بعلاوه‌ی دو مساوی می‌شود با چهار را انسان‌ها اختراع کرده‌اند یا کشف؟»

از نیکویی‌ها

2008-05-02T22:27:00.001+04:30

«غم دل به دوست گفتن» بسیار نیکوست. دوست خوب هم که معلوم است.

جالب‌تر‌ بوده است

2008-05-02T20:09:00.002+04:30

یک چند وقتی اینجا دچار رعشه است. چیزهای جالبی شاید نتوان پیدا کرد‌( با اعتماد‌به‌نفس قابل تحسین که مثلاً قبل تر چیز جالبی حتماً پیدا می‌شده، اصلاً پر بوده از چیزهای جالبی که مردم خودشان را برای‌شان می‌کشتند.)
نشان از گذار دارد، می‌گذرد و دوباره در نقطه‌ای دیگر گیر می‌افتد.

کاری نیک

2008-05-02T19:55:00.002+04:30

باید فیلم‌هایی را که می‌بینم اینجا بنویسم.
بهتر است درباره‌ی کتاب‌هایی که می خوانم اینجا بنویسم.
نوشتن درباره‌ی چیزهایی که یاد می‌گیرم خوب است.
اگر اینجا برای این است که روزی بیایم و ببینم چگونه بوده‌ام و چگونه هستم، نوشتن در مورد اینها کار نیکویی است.

John Doe

2008-04-30T21:15:00.000+04:30

به خواسته‌های خودم که نگاه می‌کنم،
به خودم که نگاه می‌کنم،
نگاه که می‌کنم،
چیزی نمی‌بینم.
عجب رؤیای دردناک شیرینی.

باشد/نباشد

2008-04-29T20:08:00.001+04:30

چیزی چنان که باید باشد نیست.
اینکه چیزی نیست،
هر روز صدها نفر در رؤیای خود جایی میان چرخ‌ها و سپر‌ ماشین‌ها بیدار می‌شوند.

Fremde Augenblick

2008-04-19T14:57:00.002+04:30

این هم، با اندکی تغییر:

I learned to "Let go".
Warning for lovely, cute, kind, hot, intelligent, and open-minded chicks who wish to cross the "Remaning Footprint" zone: You can act bitchy sometimes, but don't play games with my heart, because I will let you go before you start.

باران نمی‌بارد

2008-04-18T17:47:00.000+04:30

چند وقتی هست که سر و کله‌ی این ابزار «زورکی-هیجان-چپون» با نام فرنگی Roller-Coaster هر از چند گاهی دور و برم پیدا می‌شه. حالا از اونجایی که امکانات ایجاب نمی‌کنه، در قالب اسم و کلمه دیده می‌شه. این تکه (با دقت بیشتر، پایان فصل هفتم) از کتاب « یازده دقیقه » از همون نویسنده‌ای که من زیاد هم ازش خوش‌ام نمی‌آد رو اینجا می‌نویسم تا همین جوری باشه:
«امروز را در یک پارک گذراندم. از آنجایی که نمی توانم پولم را هدر دهم، فکر کردم بهترین آن است که بقیه مردم را تماشا کنم. زمان طولانی را کنار ترن هوایی گذراندم و متوجه شدم بیشتر مردم به دنبال هیجان سوار آن می شوند ولی وقتی شروع به حرکت می کند، آنها وحشت می کنند و درخواست می کنند تا ماشین بایستد.
آنها چه انتظاری دارند؟ وقتی ماجراجویی را انتخاب می کنند، آیا نباید خودشان را برای همه ی راه آماده کنند؟ یا فکر می کنند انتخاب عاقلانه این است که از بالا و پایین رفتن ها پیشگیری کنند و تمام زمان شان را بر روی یک چرخ فلک روی نقطه ها بچرخند و بچرخند.
در حال حاضر، خیلی بیش تر از آنی تنها هستم تا در مورد عشق فکر کنم، اما باید باور کنم که آن اتفاق می افتد و باور کنم که من شغلی پیدا خواهم کرد. من اینجا هستم زیرا این سرنوشت را انتخاب کردم. ترن هوایی زندگی من است؛ زندگی یک بازی سریع و سرگیجه آور است؛ زندگی پریدن با پاراشوت است؛ شانس های مختلفی دارد، به زمین افتادن و دوباره برخواستن؛ مثل کوهنوردی می ماند، خواستن تا رسیدن به قله ی خودت و احساس عصبانی و ناراضی بودن وقتی به آن نمی رسی.»

چهارچوب

2008-02-11T22:04:00.000+03:30

می‌خواهم بدانند که چه می‌کنند.

تصویر از last.fm ,ffffound.com

برای تشویقِ خودم به دوباره نوشتن

2008-02-01T12:09:00.001+03:30

این ScribeFire چیز خوبیست برای وبلاگ نوشتن. الان دارم امتحاناش میکنم. شما هم میتوانید از اینجا بگیرید و امتحان‌اش کنید.

پ.ن: هرچند که نوشتن وبلاگ از داخل FireFox خوب چیزی‌ست، اما این ScribeFire می‌توانست بهتر باشد. حالا شاید با همین انگیزه‌ی‌مان زیاد شد نوشتیم. (;

این داستان

2007-11-01T01:04:00.000+03:30

Can we?

نامحدودیتِ زیبا

2007-06-12T19:45:00.000+03:30

آخرین تراوشات عصر‌گاهیِ ذهن مشعشع خود را اینجا می‌نگاریم تا راهگشای اهل طریق باشد:

افکار منتقل می‌شوند؛ به راستی آنها منتقل می‌شوند. شایسته است آگاهی از آنها.
افکار منتقل می‌شوند، با رفتار.

برای رفتار آنچنان دامنه‌ی انتخاب وسیعی وجود دارد که انتخاب هر عملی؛ هر چند ناچیز، برای انتقال مقدار تقریباً نامحدودی از افکار در قالب اطلاعات کافی‌ست.

افکار منتقل می‌‌شوند، و رفتار تنها در حکم اجاره‌ی صدور است برای آنها، حالا شاید بعداً حتی این رو هم انکار کردیم.

در بی‌عملی آشیانه کن، اگه تونستی!

تا دل هرزه‌گرد من رفت به چینِ زلف او ...

2007-06-08T15:50:00.000+03:30

تمام شد.
به خانه‌ی جدید اسباب‌کشی کردم و می‌نویسم تا فراموش نکنم پدر و مادر و خواهرم در این چند روز چه اندازه کمک‌ام کردند؛ پنداری که من آمده بودم تا کمک‌ آنها باشم.
آمدن آسان‌تر است از رفتن که هنگام رفتن باید تصمیم بگیری که می‌خواهی چه چیزی را دور بیاندازی، اما هنگام آمدن خیال‌ات راحت است از سبکیِ آنچه که در پس لایه‌های ذهن به دنبال خود می‌کشیده‌ای و اکنون رهایش کرده‌ای.

جابجا شدن سخت و خوب است.

تکمیلی:چند شبِ پیش خواب همه‌ی دوستان‌ام را -یکجا- دیدم؛ روان و سیال.
پ.ن: هیجان هفته‌ی بعد در زیر پوست‌ام می‌جنبد.

ما و کشتیِ ما

2007-05-25T16:24:00.000+03:30

به یادم می‌آورم بعد از آخرین باری که از هم خداحافظی کردیم و آخرین باری که همدیگر را در آغوش کشیدیم؛
داشتم فکر می‌کردم که این آخرین بار خواهد بود؛ و می‌دانستم که او هم همین‌طور می‌اندیشد -چشمان‌اش اینطور می‌گفتند.
برخواست و باز هم مثل همیشه سفارش می‌کرد که به آنچه دیگران می‌گویند توجهی نداشته باشم و هر آنچه که دوست دارم انجام دهم.
و آن آخرین بار شد.

و هنوز گویا باورم نشده‌ است، با گذشت شش ماه.
قدیمی‌ترین دوست‌ام که چقدر فرصت برای من مهیا کرد تا بیاموزم؛ پدر بزرگ‌ام.
احساس می‌کنم نزدیک‌ِ همدیگر هستیم؛ رقصان.

پ.ن: و چه بسیارند دیگرانی که هستند.

در تماشاخانه

2007-05-09T12:13:00.000+03:30

وقتی هنوز نمی‌دانم چگونه «واقعیت‌ام را می‌آفرینم»، می‌توانم بنشینم و واقعیتی که می‌آفرینم را تماشا کنم؛ شاید کم‌کم سازوکار این کاری که ناخود‌آگاه این‌همه در آن وارد هستم را بشناسم.
معتقدم لازمه‌ی وارد شدن در آزمایشِ یک نظریه، پذیرفتنِ آن است و تنها کاری که نتیجه‌ی آزمایش می‌تواند به ارمغان بیاورد باورپذیرتر کردن آن است.
پ.ن: مرتبط با این نوشته‌ام.

ابزارمندی

2007-05-08T13:08:00.000+03:30

ابزار را احتیاج داری، نه برای فهمیدنِ چیزی که برای فهماندنِ آن -آن چیزی که فکر می‌کنی فهمیده‌ای- به دیگران.
و چه احتیاجی هست برای فهماندن؟ برای تأیید گرفتن؛ دانسته‌شدن؛ یا چیزی دیگر؟
و چه فهمی حقیقی‌تر از دانستنِ خود و آگاه ماندن به نیاز‌های خود؟

پ.ن: از ابزار، «ابزار مشترک» مد نظرم است؛ اما هنوز نمی‌دانم آیا به راستی برای فهم کردن به ابزاری نیاز است؛ همانند آن‌چه در مورد نیاز به دانستن حداقل یک زبان برای «اندیشیدن» گفته می‌شود؟

Mind Creates Reality

2007-05-02T11:34:00.000+03:30

این دو تا فیلم:
--Dr Quantum - Flatland
--Dr Quantum - Double Slit Experiment
و این نوشته:
--... that reality does not exist when we are not observing it
و این مستند:
--What The Bleep Do We Know?
و این آدم:
--Richard_Dawkins
و این جمله:
--Who looks outside, dreams; who looks inside, awakes. (Carl Gustav Jung)
از چیزهایی هستند که توجه‌ام را جلب کردند.

می‌جوید

2007-04-14T12:37:00.000+03:30

فکر می‌کردم وقتی آرام به آن دور دست‌ها خیره می‌ماند، چیزی را در آن دورها می‌جست. و اکنون،
            او
                 با شعف
                          می‌جوید،
در نزدیک‌ترین وسعت‌ِ بی‌پایان؛
در خویش.

رؤیای بی‌تلاش

2007-04-07T22:42:00.000+03:30

همیشه رؤیاها بوده‌اند؛ رؤیاهای شیرین
و روزهای تحقق رؤیاها؛ روزهای پایانِ درد تلاش برای تحقق‌شان؛ دردی که بعد نام آن را شیرینی می‌گذارم.
روزی که دیده بودم کسی آمده بود تا دانش‌نامه‌ی خود را تحویل بگیرد، چیزی که با خطی خوش چیزهایی بر آن قلمی کرده بودند و چه نگاهی که به آینده‌ی خود انداخته بودم.
و امروز در آن خط قلمی شده اسم خودم را می‌خواندم و خودم را در ۷ سالِ پیش تماشا می‌کردم و در ده سالِ پیش و در چهارده سال پیش و در هفده سالِ پیش و همین‌طور و همین‌طور.

جمله‌ها پیچ‌وتاب می‌خورند

2007-04-07T08:00:00.000+03:30

این‌روز‌ها روزهای این جمله‌هاست که به یاد ندارم کدام روز شاید جایی شنیده‌ام یا خوانده‌ام؛‌ اما به هر حال این روزها در ذهن‌ام پیچ‌وتاب می‌خورند:

«وقتی چهل-پنجاه ساله شدی برای کسی مهم نیست که در چند سالگی دکترا گرفتی،‌ هرچند ممکن‌ه برای خیلی‌ها مهم باشه که از کجا دکترا گرفتی.»

«درست کردن یک رابطه‌ی جدید با یک دخـتر جدید مثل درست کردن یک تمدن جدید‌ می‌مونه. اونایی که Age-of-Empires باز بودند می‌فهمند چی‌ می‌گم. بعضی‌ها ترجیح می‌دن با همون تمدن قبلی بسازند و از دوباره ساختن در و دیوار شروع نکنن؛ که در و دیوارِ اول خیلی آسیب‌پذیره. بعضی‌ها هم می‌گن اصلاً تمام لذت‌اش به همین هیجان ایجاد تمد‌ن‌های جدیده.»

گامپ‌گونه

2007-03-18T18:09:00.000+03:30

به یاد می‌آورم تمام اتفاق‌های مهمی که در زندگی‌ام رخ داده زمانی بوده که برای انجام دادن کاری مهم تلاش نمی‌کردم.

*: گامپ

بوی تازگی

2007-03-17T00:48:00.000+03:30

نمی‌دانم به چه مناسبتی، ولی این پسر دوست‌داشتنی سیاه و شیرین*‌؛ در مورد دکلمه/شعری نوشته با نام «ضد‌آفتاب بزنید» که يادآوری‌اش حسابی چسبید.
بوی زندگی، طعم شکلات، بوی قورمه‌سبزیِ گرم و تازه، بوی چمن‌تازه زده شده و بوی شامپوی بچه از این نوشته فوران می‌کنه! هم ترجمه‌‌ای که سیاه گذاشته زیباست و هم اصل‌اش همراه با موزیک که لینک داده.
خلاصه پیشنهاد می‌کنم از دست ندهید‌‌ که قابلیت ساختن یک روز کامل را دارد! ممنون‌ام سیاه جان.

"Brother and sister together we'll make it through, Someday a spirit will take you and guide you there I know that you're hurting but I've been waiting there for you and I'll be there just helping you out whenever I can..." Everybody's Free, Everybody's Free To Feel Good!

*: هنوز هم فکر می‌کنم کسی که این وبلاگ را می‌نویسد یک چیزی‌ست شبیه آن عروسک‌های کوچک فسقلی بانمکی که سر تا پایشان سیاهِ کاکائویی‌ست!‌

برای تمامیت

2007-03-14T17:53:00.000+03:30

هفته‌ی قبل آخرین جلسه‌ی کپسول ادونس هم تمام شد و بدین ترتیب آخرین جلسه از کلاس‌هایی که از نیمه‌ی دی‌ ماه سرگرم‌شان بودم به اتمام رسید. ادونس ۱۲(+) و سدونای ۱۴(+) تمام شد؛ با همه‌ی دوستان عزیزی که پیدا کردم و فرصت نشد با برخی کامل شوم، دوستی‌های عزیزی که به این راحتی‌ها گسستنی نیست. دوستان عزیزم، بسیاری از آنچه در این دوره‌ها به دست آوردم به خاطر بودنِ‌ شماها بود. از همه‌ی شما ممنون‌ام و از استادهای عزیزم.

و اکنون با انبوهی از تمرین‌ها و تکلیف‌های هر روزه امیدوارم بتوانم تا خرداد ماه برای دوره‌ی تمامیت آماده شوم.

It'll Invalidate Their Entire Life's Work!

2007-03-10T18:37:00.000+03:30

-- Do you expect that some people will read your article and think you mean that they can sit on a mountaintop and meditate to change the world around them with mind powers?

-- For the first time outside of complex mathematics, this theory explains the provocative new experiment that was just published in Science last month. This landmark experiment showed that a choice you make now can actually influence an event that has already occurred in the past.
The answer to the universe is biology.

انگار جدی‌جدی خبرایی‌ه!

عروسک‌هایمان

2007-03-09T13:17:00.000+03:30

آبا آینده‌ای که فکر می‌کردیم فاصله‌ی زیادی با ما دارد، فرارسیده است؟
Genpet، تولید شده توسط Bio.Genical حیوانات خانگی‌ای هستند که در بسته‌بندی‌های زیبایی به فروش می‌رسند.
این حیوانات اسباب‌بازی یا روبات نیستند، بلکه حیوانات زنده‌ای هستند که تنفس می‌کنند و می‌میرند.
شرکت سازنده ادعا می‌کند که این حیوانات با استفاده از فرآیند تزریق زیگوت و ترکیب DNA از گونه‌های مختلف ایجاد شده‌اند. این همان فرآیندی‌ست که در سال ۱997، برای ترکیب موش‌ و ستار‌ه‌ی دریایی شب‌تاب استفاده شد و منجر به ایجاد خرگوش‌ها، خوک‌ها، ماهی‌ها و میمون‌های شب‌تاب شد. ( لینک در نشنال‌جئوگرافیک و لینک در USNEWS ) برای اطلاعات بیشتر در مورد ترکیب ژن‌های انسانی و حیوانی می‌توانید باز هم به سایت نشنال جئوگرافیک مراجعه کنید.

این حیوانات خانگی با طول‌ عمر یک و سه سال در بسته‌بندی‌هایی شامل یک سیستم نشان‌دهنده‌ی وضع ضربان قلب و همچنین برچسب نشان‌دهنده‌ي تازگی حیوان عرضه شده‌اند.

نکته‌ی جالب در مورد این حیوانات داشتن شخصیت از پیش‌ تعیین شده است که به وسیله‌ی کد‌های رنگی روی بسته مشخص شده:
- شخصیت قرمز: ورزش‌کار و پرانرژی
- شخصیت نارنجی: ماجراجو، بی‌پروا و کنجکاو
- شخصیت سبز: کمک‌‌کننده، موزون و آرام
- شخصیت آبی: متین و خوش‌مشرب
- شخصیت ارغوانی: معنوی و رویایی.

قبل از باز شدن بسته، حیوان در حالتی شبیه خواب زمستانی به سر می‌برد و از طریق تجهیزات نصب شده در بسته تغذیه می‌شود تا سالم و تازه باقی بماند. مدتی طول می‌کشد تا بعد از باز شدن بسته حیوان از خواب بیدار ‌شود و معمولاً اولین کسی را که ببیند به عنوان مادر خود -یا چیزی شبیه به این- تلقی نموده و رابطه‌ی ویژه‌ای با آن شخص خواهد داشت.

آنچه در بالا نوشتم از سایت محصول مورد نظر انتخاب و خلاصه‌ کرده‌ام. دو روز پیش که خبری در مورد چنین محصولی به دستم رسید به یاد افکار چند وقت قبل افتادم که می‌اندیشدم: « با وجود این‌همه تلاشی که در ساختن ماشین‌هایی با توانایی‌های ذهنی در حد و اندازه‌های انسان در حال انجام است، آیا راه نهایی چیزی جز همان روشی خواهد بود که هزاران سال است در حال انجام است؟ تولید انسان‌ها از راه آمیزش انسان‌ها!»

شما با دیدن تصویر بالا چه حسی پیدا کردید؟ یک موجود معصوم و دوست داشتنی که به عنوان بازیچه، چند روزی زندگی می‌کند و بعد از بین می‌رود. به نظر می‌رسد مساله‌ی بهره‌کشی از دیگر موجودات همان مساله‌ی صدها سال قبل است، منتها با این تفاوت که تغییرات به وجود آمده در سطح آگاهی - و شاید به خاطر فعال‌تر شدن ناحیه‌ي اعصاب آیینه‌ای/انعکاسی- دوست داریم چیزی که از آن بهره‌کشی می‌کنیم -مثلاً به عنوان یک کارگر کارهای سخت و یا مضر- از سطح آگاهی و خودانگاری پایین‌تری نسبت به خودمان برخوردار باشد تا شاید این‌گونه، ترس ناشی از امکان قرار داشتن خودمان در چنان شرایطی از بین برود.

واکنش شما در مقابل تولید چنین محصولی هر چه باشد به احتمال زیاد با واکنش در مقابل تولید روباتی که در آن فقط از پیچ و مهره و موتور و باتری و سنسور -از نوع غیر بیولوژیکی- استفاده شده است؛ هرچند هم که روبات دارای شناخت و خود‌آگاهی باشد، متفاوت خواهد بود. به نظر می‌رسد دانستن این موضوع که این حیوان با استفاده از ترکیب DNA ایجاد شده و اشراف به داشتن ریشه‌ی مشترک، باعث ایجاد همدلی/همدردی در خواننده می‌شود و حس ترحم ناشی از نزدیک بودن خطر برانگیخته می‌گردد؛ در حقیقت خواننده دل‌اش به حال خودش می‌سوزد!

به هر حال مجسمه‌سازی که این محصول را تولید کرده، در ساخت آن از لاتکس، فوم، میکروکنترلر، مدارچاپی و موتور استفاده کرده و هر کدام از آن‌ها قیمتی بین 800 تا ۱200 دلار دارد. Genpet Series 01-2005

بله، آنچه در چند پارگراف اول در مورد این اسباب‌بازی‌ها در سایت مذکور گفته شده بود واقعیت نداشته و به نظر من روشی برای تحریک تفکر در موضوع آینده‌‌ی تحقیقات بیومهندسی است. نظر خود آقای Adam Brandejs نیز جالب است ( از اینجا ببینید). با وجود اینکه چند سالی هست موجودات دست‌کاری شده در حال ساخته‌شدن هستند ( سایت شرکت GloFish را در مورد ماهی‌های شب‌تاب و همچنین سایت شرکت Allerca را در مورد گربه‌هایی با موهایی که حساسیت ایجاد نمی‌کنند، ببینید.) اما فکر می‌کنم راه زیادی تا تولید اولین موجود شبیه آنچه که در بالا توصیف شد، مانده است. با این وجود کم‌کم امکان به وجود آمدن چنین چیزی‌هایی باورپذیر می‌شود و بالطبع قوانین و مقرراتی نیز در این مورد وضع می‌شود. شاید خبری که بی‌بی‌سی پریروز در مورد قوانین اخلاقی استفاده از روبات‌ها داشت بی‌ربط نباشد.

پ.ن: از این‌ها هم استفاده شده است:‌ ( + | + | + )

دوگانگی

2007-03-07T19:29:00.000+03:30

الف- فهمید‌ه‌ام «اینکه بگویم کسی را -به مناسبت رفتاری- دوست ندارم یا بدم می‌آید، هیچ معنایی ندارد». در واقع هیچ‌گاه نتوانسته بوده‌ام درک کنم که از چیزی بدم می‌آمده؛ همیشه زمانی چنان جمله‌هایی را به کار برده‌ام که علاقه‌مند -به آن رفتار- بوده‌ام اما حاضر به پذیرش این علاقه نبوده‌ام. گویا در عالمِ «بودن»‌ها این‌که چیزی نباشد معنا/اصالت ندارد؛ یا لااقل ابزارمان برای درکِ آن ناقص است. آیا می‌شود به نخواستنِ چیزی آگاه شد؟‌

ب- هر چه هست خواستن است و طلب و ...، منتها ناب بودن‌اش بعضی موقع‌ها دچار مشکل می‌شود. نمی‌دانم با چه چیزی می‌آمیزد که ناب بودن را مختل می‌کند.

ج- دوستی دارم که به دنبال رد وجود خداوند بیشتر از اغلب معتقدین به دینِ «خداوند یگانه» به دنبال نظر گذشتگان در مورد خداوند بوده و درباره‌ی این موضوع بسیار بیشتر مطالعه می‌کند و می‌نویسد! جایی خوانده بودم که «قبل از شروع تلاشِ ‌آگاهانه برای اثبات چیزی حتماً آن را قبول کرده‌ای».

Celestine

2007-03-02T20:06:00.000+03:30

یک استاد هیچ‌گاه به تو نخواهد گفت که برای مساله‌ای که در زندگی خودت داری چه کاری انجام دهی(*)، او می‌داند که هیچ تصمیمی به اندازه‌ی تصمیمی که تو خود برای زندگیِ خود می‌گیری برای‌ات نتیجه‌بخش نخواهد بود.

استادم روزی گفت:‌ «با حل کردن مسائل‌ِ خودمان است که بودنِ خودمان را باور می‌کنیم.»

* این را از کمالِ عزیز به عاریة گرفتم.
پ.ن: فعلاً با این‌ها مشغول‌ام: The Insights

Ambivert

2007-02-23T13:06:00.000+03:30

زنگ زدم به مادر‌بزرگ‌ام.
داییِ بزرگ‌ام آنجا بود و گوشی را برداشت.
من: به‌به! دختر خانوم! حالِ شما چطوره؟
دایی‌ام: همم..مم!
...

حالا این که اشتباه لپی بود، اما چه جالب که «زن یا مرد» بودن آدم‌ها فراموش‌مان نمی‌شود. اسم‌شان را فراموش می‌کنیم، به همراه کلی چیز دیگر. اما زن یا مرد بودن‌شان را نه به این راحتی‌ها.

پ.ن: من از دیدن این برنامه‌ی «فیتیله» که جمعه‌ها پخش می‌شه لذت می‌برم. کار کردن برای آدم‌ها را دوست دارم؛ بچه‌ها، پیرها و آن‌ها که به سن و سال خودمان هستند.

روزِ نو

2007-02-21T15:53:00.000+03:30

به امید روزی که همگان به خردمند بودن خود آگاه باشیم
و پذیرای مسؤلیتِ آگاه بودن.

پ.ن: چند وقتی اینجا چیزی ننوشتم. از همه‌ی دوستان ممنون‌ام که در این مدت سرزدید. سعی می‌کنم بیشتر بنویسم.

Neverd

2006-12-31T19:38:00.000+03:30

دیدم مد شده است مردم مقدار «خوره‌بازی‌»هایشان را به رخ دیگران بکشند ( + و + ). گفتم ما هم امتحانی کنیم. حالا این‌ها را ببینید تا عبرتی شود برای همگان!
یک، همراه با نور اضافه
دو، سالم و سلامت

چند تا انگشت

2006-12-23T13:00:00.000+03:30

سولوژن عزیز دعوتمان کرده‌ است به بازی شب‌ یلداییِ وبلا‌گ‌های فارسی؛ پنج رویداد/واقعیت در مورد خودمان بنویسیم که کمتر کسی در مورد‌شان می‌دانسته و سپس پنج نفر دیگر را به این بازی دعوت کنیم.
انتخاب چند موضوعِ شخصی برای فاش کردن آن هم در چنین فضایی؛ که مناسب شب یلدا نیز باشد کار راحتی نیست. اما می‌نویسم تا ببینم چه می‌شود:
۱- اولین دوستی که خودم انتخاب‌اش کردم مربوط می‌شود به روز اولی که کلاس آمادگی بودم. معلم‌مان در مورد دوستی صحبت کرد که چقدر چیز خوبی‌ست و در اولین زنگ تفریح من چشم گرداند‌م و از بین دخترها و پسر‌های هم‌کلاسی، آرش عزیز را دیدم و پیشنهاد دوستی دادم و او نیز پذیرفت. با آرش عزیز هنوز هم دوستِ نزدیک هستم، هرچند همدیگر را کم‌تر می‌بینیم. اگر آن روز می‌دانستم که این دوستی قرار است این‌قدر دوام بیاورد شاید جور دیگری به دخترهایی که در کلاس‌مان بودند نگاه می‌کردم ;)
دوستان خوب زیادی دارم و بی‌انصافی‌ست اگر اینجا نگویم که بعضی موقع‌ها یادم می‌رود سراغی از دوستان‌ام بگیرم ولی همیشه دوستان لطف می‌کنند و به بزرگی خودشان می‌بخشند.

2- تقریباً همه جور خوراکی‌ی می‌خورم و از امتحان کردن خوردنی‌های جدید لذت می‌برم. برعکسِ شستن ظرف‌ها، پختن و آشپزی کردن هم از کارهای مورد علاقه‌ام هستند، هرچند توصیه می‌کنم اگر کسی پیشنهاد داد تا از دست‌پختِ من بخورید، بهانه‌ای مثل داشتن رژیم غذایی یا مشابه آن بیاورید، از من گفتن.

3- یک بار دو هفته بالای یک درخت زندگی کردم؛ در سال‌های دبستان و فقط برای کارهای خیلی ضروری(!!)‌ پایین می‌آمدم. علاقه‌ی خاصی به پولیورِ یقه‌ی هفت دارم. روزی یک و نیم‌ لیتر آب می‌خورم و کلاً آدمی هستم که زندگی کردن با من سخت است. D:

4- به دریاچه‌ی ارومیه علاقه‌ی شدیدی دارم. همیشه برای‌ام سوال بوده که چرا این علاقه وقتی به فاصله‌ی یک کیلومتری‌ ساحل دریاچه می‌رسم جا می‌ماند.

5- زندگی من همیشه شبیه دو شاخه‌ی پیچک بوده که به هم پیچیده و بالا رفته‌اند (باور کنید خودش همین‌جوری شبیه یک چیزهای دیگری شد!). همیشه چیزی بوده که وقتی قرار بوده در آن یکی شاخه کار مهمی انجام بدهم حواس‌ام را به خود مشغول کند. هرچند این اواخر دیگر این دو شاخه بیشتر به هم نزدیک شده‌اند و امیدوارم به یک تنه تبدیل شوند. مثلاً فرض کنید دو تا دانش‌آموز لب کنکوری هفت-هشت ماه مانده به کنکور حین راه رفتن و صحبت کردن بر روی خط‌کشی‌های زمین بسکتبال مدرسه‌ی‌شان تصمیم بگیرند یک چیزی بسازند برای تعقیب کردن خطوط روی زمین؛ و حالا یکی از آن دو تا عاقل‌تر از آب در بیاید و این یکی تا دو ماه مانده به کنکور در پارکینگ خانه‌ی‌شان مشغول ور رفتن با آلومنیوم و چرخ و رله و این‌جور چیز‌ها باشد...

6- شغل‌ مورد علاقه‌ی فعلی‌م «شغل ساختن» است. بله، من هم می‌خواستم خلبان و دکتر بشم. اما این یکی که گفتم جدید‌ترین شغلی‌‌ست که به‌اش علاقه‌مند شد‌ه‌ام. البته قبل‌اش می‌خواستم یک چیزی مثل کارخانه‌ی اسباب‌بازی‌ای داشته باشم که در آن کارتون هر هفته یک چیز جدید می‌ساخت (یک روبات فسقلی هم در آن کارتون بود که فقط بوق می‌زد و مسؤل جابه‌جا کردن بسته‌ها بود.).

- خب،وقتی شروع به نوشتن این‌ها کردم، امید‌وار بودم سر چهار تا گیر نکنم و پنجمی را هم بتوانم بنویسم. ولی حالا حیف‌ام می‌آید از بین‌شان پنج‌تا را انتخاب کنم. پس همه‌شان را می‌گذارم اینجا.

پنج نفر بعدی که می‌خواهم معرفی کنم -و خواهش کنم تا در این بازی هم‌بازی‌مان باشند- از میان دوستان و خوانندگان اینجا و یا نویسندگان وبلاگ‌هایی هستند که می‌خوانم‌شان. اوختای عزیز ، سرمد مهربان ، راحیل در آن بالا ، اسپریچ، و شبنمِ فیلتر گریز.

دوست دارم رامین و روزبه را نیز دوباره دعوت کنم، هر چند حداقل یک‌بار در همان وبلاگ سولو دیده‌ام که آن‌ها قبلاً دعوت شده‌اند.

پ.ن: وقتی دیشب داشتم این را می‌نوشتم روزبه هنوز ننوشته بود، اما الان دیدم که او زودتر نوشته

cupid

2006-12-12T07:30:00.000+03:30

"hm..mm..., someone I can spoil."

vert

2006-12-09T16:00:00.000+03:30

دیده‌ای می‌شود به هنگام بیداری چیزی زمان زیادی در فکرت باشد و در خواب‌ات واقعیت یابد؟
حالا فکر کن برعکس‌اش اتفاق بیافتد.

پ.ن: بین خواب و بیداری «جایی» هست.

تصویر آنچنان ربط واضحی به نوشته ندارد.

hm..mm.., productive!

2006-12-08T13:30:00.000+03:30

Fitter Happier
more productive
comfortable
not drinking too much
regular exercise at the gym (3 days a week)
getting on better with your associate employee contemporaries
at ease
eating well (no more microwave dinners and saturated fats)
a patient better driver
a safer car (baby smiling in back seat)
sleeping well (no bad dreams)
no paranoia
careful to all animals (never washing spiders down the plughole)
keep in contact with old friends (enjoy a drink now and then)
will frequently check credit at (moral) bank (hole in wall)
favours for favours
fond but not in love
charity standing orders
on sundays ring road supermarket
(no killing moths or putting boiling water on the ants)
car wash (also on sundays)
no longer afraid of the dark
or midday shadows
nothing so ridiculously teenage and desperate
nothing so childish
at a better pace
slower and more calculated
no chance of escape
now self-employed
concerned (but powerless)
an empowered and informed member of society (pragmatism not idealism)
will not cry in public
less chance of illness
tires that grip in the wet (shot of baby strapped in back seat)
a good memory
still cries at a good film
still kisses with saliva
no longer empty and frantic
like a cat
tied to a stick
that's driven into
frozen winter shit (the ability to laugh at weakness)
calm
fitter, healthier and more productive
a pig
in a cage
on antibiotics
Radiohead » OK Computer » Fitter Happier

Fitter Happier

در غیاب هم، در رؤیای هم، با هم‌دیگر

2006-12-08T09:00:00.000+03:30

چگونه می‌شود دوستی را که مدت‌ها از هم دور بوده‌ایم؛ و آن زمان هم که نزدیک جدایی بودیم زیاد ارتباط خوبی نداشتیم، پس از مدت‌ها می‌بینم و هم‌دیگر را آن‌چنان در آغوش می‌کشیم که گویا مدت‌ها در خیالِ هم هزاران بار دوستی کرده‌ایم، بی‌آنکه خود دانسته باشیم.

مسؤلیت

2006-12-05T22:30:00.000+03:30

برای ثبت، اعلان و یادآوری:
«خداوندا!‌ تو را سپاس که من بی‌گناه و معصوم نیستم. از تو نمی‌خواهم که مرا ببخشی یا نبخشی. از تو می‌خواهم که به من توانی بدهی تا بتوانم جبران کنم؛ و دوباره و دوباره. من به خاطر بودن در این بازی -در این شوخی با شکوه- شامل لطف شما شده‌ام.»

My Science Attitude

2006-12-04T23:17:00.000+03:30

علمی که ترا گره گشاید بطلب زان پیش که از تو جان برآید، بطلب
آن نیست که هست می‌نماید بگذار آن هست که نیست می‌نماید بطلب
(مولوی)

سفر به یگانگی

2006-11-27T01:06:00.000+03:30

«ما همگی بر‌آمدگی‌هایی بر یک چیز بودیم.»
-- از خاطرات یک درخت در جنگل.

آن مرد آمد.
آن مرد در یک روز سرد پاییزی آمد.
آن مرد بیست‌وشش سال تمام فکر می‌کرد که روزی به دنیا آمده است.
آن مرد هر سال یک روز را به یاد یافتن چنین فرصتی برای حیات، خوشحال‌ بود.

امروز آن مرد مجبور شد بنشیند و یک سیب را ببیند. ببیند که چطور کرم کوچکی در خاک مرد، چطور گل‌برگ گلی در خاک افتاد، چگونه همگی از آوند‌ها بالا رفتند، چگونه به ساقه‌ها رسیدند و چطور یک سیب رشد کرد. سیب رشد کرد. سیب به دنیا نیامد.

آن مرد دید که هیچگاه به دنیا آمدنی در کار نبوده است.

آن مرد اکنون به دنیا می‌آید...

پ.ن: و اگر مرا آنی به خود واگذاری چه می‌توانم بگویم؟

My Science Manifest

2006-11-25T20:40:00.000+03:30

-آیا انجام یافتن این کار از لحاظ «دیدگاه نظری» امکان‌پذیر است؟
--نه!
- پس دیدگاه نظری را عوض کن،‌ چون توانسته‌ام انجام یافتن آن کار را تصور کنم.

حباب‌ساز بیست‌وچهار ساعته

2006-11-23T06:00:00.000+03:30

کسی در رویا‌هایش حبابی می‌سازد. حباب را فوت می‌کند تا بزرگ شود،‌ برایش نظمی‌ می‌آفریند تا زیباتر شود.

کس دیگری پیدا می‌شود که حباب خود را بسیار شبیه حباب قبلی می‌بیند (شاید درکنفرانسی،‌ یا جایی شبیه‌ِ آن). حباب خود را با آن حبابِ زیبا می‌آمیزد ...

کم‌کم کسان دیگری نیز پیدا می‌شوند که در بزرگی این حباب غوطه می‌خورند. یادشان می‌رود که بیرون این حباب هم نظمی ممکن است وجود داشته باشد (از نوع نظمی که دیگری برای حبابی دیگر ساخته است).
و

و برای او که زندگی خود را بر اساس نظم آن حباب بنا کرده، دیوار‌های آن حباب از محکم‌ترین نوع ممکن ساخته شده‌ است- و این هنر حباب‌سازی بود که دیوار‌ها را بنا کرد؛ هر آنچه در داخل آن می‌نهاد سست‌تر از آن بود که ستون‌های حباب را در هم شکند.

بد هم نیست که در حباب کسی دیگر زندگی کنیم اگر این‌چنین احساس آرامش می‌‌کنیم. اگر لازم باشد که حباب بسازیم، نمی‌شود به کار دیگری راضی شویم. اولین نشانه‌ی ناراضی بودن، حساس بودن به آن، تلاش برای اثبات آن و رد کردنِ از بیخ‌وبن‌ برکننده‌ی مخالفان است.

سوال: ما را چه‌گونه شد که این‌چنین نوشتیم؟ خب، با دیدن این نوشته ‌‌ی پسرفهمیده.

Mr. Giver

2006-11-22T23:00:00.000+03:30

یادش آمد که سال‌ها قبل چقدر دلش برای کسی مثل خودش -آن کسی که الان برای دیگران شده- تنگ بود.

فرای چه؟

2006-11-21T05:00:00.000+03:30

دارم فکر می‌کنم این «خواسته شدن فرای جنسیت» که بعضی به سختی در لایه‌های بالا دنبال‌ش می‌گردند ( یا ادعا می‌کنند که فقط به دنبال‌ آن می‌گردند) نتیجه چه «تحقیر غریزه‌»ای است و چه اثراتی خواهد گذاشت.
البته چند موردی که در این شب سرد می‌توانم به یاد بیاورم شاهد بودم وقتی به خاطر چیزی در حد برآورده‌نشدن خواسته‌ی طرف مقابل -از حیث همان خصوصیات جنسیتی- رفتاری متناسب با همان خصوصیات فراجنسیتی بروز داده شده؛ چه ناراحتی‌هایی -حتی در حضور دیگران- گریبان‌گیر همین مدعیانی شده است که می‌گفتند:‌‌‌ «ما می‌خواهیم فقط به‌خاطر خصوصیات فراجنسیتی خواسته شویم.».
ملت با خودمان رو راست باشیم،‌ فکر کنم همه «طبیعی» هستیم! و البته پـــورن‌استار هم چیزی طبیعی نیست!

تکمیلی- اسپریچو در این مورد نوشته است: « چرا نه؟ (۱)»

نگران دم‌ِدستی شدن‌ها نیستم

2006-11-21T02:03:00.000+03:30

یک چیزهایی دم‌ستی شده‌اند،
یک چیزهایی دم‌دستی شده‌اند که قبلاً کارکرد خوبی برای بهتر شدن نسل بعدی ایفا می‌کرده‌اند.
دم‌دستی شده‌اند و به راحتی می‌شود هرکسی وانمود کند که همان معیار‌ سابق را به خوبی برآورده می‌کند.
نگران دم‌دستی شدن‌شان نیستم.
نگران نیستم، می‌دانم اکنون نیز همچونان که لابد قبل‌تر‌ها بسیار اتفاق افتاده دم‌دستی‌ شدن‌ها برای برخی مشخص می‌شود و اینان هستند که مسولیت بزرگی بر گردن دارند.
مسولیت بهتر ساختن نسل بشر! و شاید لذت بهتر ساختن نسل انسان‌ها.
شما هم نگران نباشید.

در می‌رود!

2006-11-20T23:19:00.000+03:30

log:
آه،
خواستم امتحان بدم تا خودم رو یک تستی کرده باشم.
حیف شد، از یک سوراخ کوچکی در رفت و خراب شد. قبلاً می‌دونستم که همچین سوراخی ممکن‌ وجود داشته باشه، اما راستش تنبلی کردم سر تمرین کردن‌ها و اصلاً این یدونه سوراخ‌ رو چک نکردم.
عجب موضوعی‌ه، من موندم چطوری توی پانزده ثانیه پیداش کرد!

پ.ن: شاید هم خودم به سمت او راهنمایی‌اش کردم.
پ.ن.2: حداقل خوبی‌ش این‌ه که این دفعه حواس‌ام بود که لعنتی داره در می‌ره!

لذتِ دیدنِ خواستن

2006-11-17T17:41:00.000+03:30

۱- یکی از کارهایی که از صرف کردن وقت‌ام برای آن لذت خاصی عایدم می‌شود حل کردن گونه‌ای از معما‌هاست. گونه‌ای که بشود و باید از تمام امکانات شناخته شده استفاده کرد؛ خواند و پرسید، رفت و آمد، روز‌ و شب به‌آن فکر کرد، کد نوشت، چیز یاد گرفت و در نهایت دید که جواب به یک‌باره از هیچ سر برمی‌آورد. ویژگی دیگر این‌گونه از معماها آن است که واقعی هستند.

2- حس خوبی‌ست وقتی که حل مسأله‌ای منجر به برطرف شدن نیاز کسی می‌شود. اصلاً مسأله‌ از خواستن نشأت می‌گیرد. خواستن واقعی‌ست. همین که مشخص شد خواسته چیست یک‌پنجم از کل راه «حل» طی شده است. انگار وقتی نمی‌دانیم چه می‌خواهیم و از وضع موجود هم ناراضی باشیم شروع می‌کنیم به «غر زدن». البته غر زدن هم چیز خوبی‌ست، لااقل نشان می‌دهد که می‌شود کمک کرد تا چیزی که «باید خواسته شود»، خواسته شود.

3- وقتی می‌شود از داخل زمین با پمپ «پول» بیرون کشید، قسمت‌هایی پیدا می‌شوند که «نیاز دارند پول‌شان را خرج کنند»؛ هرچند نیاز‌های واقعی‌تر زیادی هم موجود باشد. خب، بهتر بگویم:‌ «ممکن است بترکد!».

4- اوضاع خوبی‌ست ;)

کوزه‌ها

2006-11-10T01:00:00.000+03:30

گاهی فکر می‌کنم شاید بهتر باشد خجالت بکشیم وقتی این‌قدر تاثیر مواد شیمایی بدن‌مان* بر روی رفتار و تفکرمان زیاد است و آن موقع صحبت از مسایل «فلسفه‌‌گونه» و «یأس‌ها و شادی‌ها» می‌شود. شاید بگویم «جمع کنید این کاسه-‌کوزه‌ها را».

*:‌ نمی‌دانید آن داخل چه می‌گذرد؟ خب، یک مقدار افاضه‌ي دانسته کنیم. از آنچه که به طور مستمر داخل و خارج می‌شود می‌توان چیزهایی فهمید. از آنجایی که تغییر در مقدار و نه خودِ مقدار موادِ آن داخل گویا مهم است (و حتی اگر مقدار زیادی قرمه‌سبزی از ابتدای تولد و حتی قبل‌ از آن هم در ناحیه‌ي سر انبار شده باشد، آگاهی‌ی از آن نخواهیم داشت.)؛‌ من را یاد یکی از اولین چیزهایی می‌اندازد که در تئوری صف دیده می‌شود: تغییر طول صف برابر تفاضل خروجی و ورودی است. یک چیزی شبیه این را بعضی‌ها می‌گویند سبک‌ِ زندگی!
جایی خوانده بودم که فیلسوفی تعجب کرده بود از این‌که بعد از خوردن غذا،‌ «آدم دیگری می‌شود».

پ.ن: چه اشکالی دارد حالا که ابتدای آن توضیح زیرِ متن شبیه یک ابراز احساسات‌ی شد به زعم «پیام‌رسان‌فوریِ یاهو!».

پ.ن.خ: امروز یک موجود خوبی یک کار ناشایستی انجام داده است. یک‌بار هم قبلاً گفته بودم؛ آدم‌ها ناچار هستند درباره‌ی رفتار دیگران قضاوت کنند...

خواب‌نمایی

2006-11-08T18:20:00.000+03:30

به همان اندازه که از قانون وضع کردن کیف می‌کنم از نقض کردن قانون‌هایی که دیگران ساخته‌اند -و حتی خودم- نیز لذت می‌برم.
البته چه احمق‌اند آنان که قانون‌ها را باور می‌کنند و البته من باید این حماقت را نیز کنار بگذارم و بروم سراغ کارهای احمقانه‌تری.
پ.ن: پی‌نوشت ندارد. آنچه در ادامه می‌آید صرفاً یک یادآوری‌ست.

1-Everybody
is in ocean
drinking wine from the bar
Going home with the stars

2-It's easy to be brave
when things are going well...
But when life is more difficult
it's unusual... And special.

[ Clean, a movie ]

اینک

2006-11-07T06:10:00.000+03:30

بعد از این گر شرح گویم ابلهی‌ست.

شتاب در نوزایی

2006-11-07T05:00:00.000+03:30

صبح‌ها پرندگان عجب آوازی می‌خوانند، امسال.

Vocal Duet...

نردبان

2006-10-26T20:31:00.000+03:30

در زمانه‌های متفاوت، گونه‌ای از دلایل برای اثبات وجود و یا رد وجود او کافی به نظر می‌رسد و این دلایل با گذشت زمان -شاید بالاتر رفتن قدرت درک یا قدرتمند‌تر شدن ابزارهایی که به درک بهتر نوع بشر کمک می‌کنند- کم‌کم اعتبار خود را از دست می‌دهند. البته بهتر است بگویم «قدرت‌ قانع‌کنندگی‌شان برتری خود را از دست می‌دهد». همان‌گونه که زمانی وجوب علت‌العلل و اکنون مساله‌های کیهان‌شناختی و ... *
در مقابلِ جنگ‌ها که از مهم‌ترین انگیزه‌های پیشرفت فنی بوده‌اند،‌ شاید یکی از بزرگ‌ترین انگیزه‌های ترقی فلسفی همین موضوع وجود پروردگار باشد. ساختار این حلقه‌های خود‌شکن بسیار شبیه‌ به هم است. سلاحی ایجاد می‌شود. اندکی حکومت می‌کند. درد می‌آفریند، موجب پیدایش سلاحی برتر می‌شود و خود از بین می‌رود.
شاید: دلیل راضی می‌کند. رضایت آسایش می‌دهد. آسایش خستگی می‌آورد. خستگی انگیزه‌ ایجاد می‌کند و انگیزه دلیل پیدا می‌کند.
مثل یک حلقه‌ی مارپیچ استوانه‌ای. می‌پیچد و بالا می‌رود. از نردبان درد ( یا خواستی بگو لذت) بالا می‌‌رود.

*:خیلی تلاش کردم این قسمت را جوری بنویسم که کاملاً خنثی باشد؛ و تقریباً چیزی از آن باقی نماند. اصلاً دلم نمی‌خواهد این نوشته تاثیری هرچند بسیار جزیی روی عقیده‌ي کسی داشته باشد.

یکی بود، یکی مبود

2006-10-24T11:00:00.000+03:30

بعد از ظهر یکی از آخرین روزهای تابستانی، حین عبور از کوچه سرم بالا بود و داشتم به برگهایی نگاه می‌کردم که اکنون دیگر سبز‌ روشن و براق روزهای میانه‌ی بهاری‌شان به سبزی تیره و کدر بدل شده بود.
و در این اندیشه که چه آدم‌هایی را در اطراف‌ام می‌شناسم که اکنون چنین آرام نشسته‌اند؛ به انتظار افتادن، بی‌هیچ دغدغه‌ای، بی‌هیچ شتابی و هم‌چنان چونان که هیچ‌گاه کنده‌ نخواهند شد مشغول کاری هستند که باید.
همین‌طور که داشتم در این افکار غوطه می‌خوردم، زیرچشمی حواسم جلب شد به این‌که خانمی تقریباً مسن و البته با وقار، در فاصله‌ی حدود بیست قدمی با دیدن من ایستاد و به نگاه کردن‌اش ادامه داد.
نزدیک‌اش که می‌شدم می‌دیدم که لبخندی محو بر روی لبانش نقش می‌بندد و دوباره با سعی مشخصی قیافه‌ی جدی پیدا می‌کند.
وقتی فاصله‌ی‌مان طوری شد که من صدای نه‌چندان بلند‌ش را به وضوح می‌شنیدم، شنیدم که می‌گفت:‌ «‌بععله، به جوانی‌ات افتخار کن، به‌به!» ( و الان یادم‌ نیست که آن «به‌به» آخر را اول جمله‌اش آورده‌ بود یا همان‌گونه که نوشتم در آخر آن.)
و من چه کار می‌توانستم بکنم، جز لبخندی که بی‌اختیار حین عبور کردن از کنارش با کمال ارادت تقدیم‌اش شد.

سوراخ‌هاي سرنوشت

2006-10-15T19:00:00.000+03:30

1-
چگونه است که بعضی دوستان می‌آیند و می‌روند و بعضی می‌آیند و می‌مانند. بسیار سخت باید باشد یکی شدن مسیر‌ رشد تا در طی سالیان متمادی؛ همچنان شکل نیاز به تجربه‌ها در کنار هم بودن را اقتضا کند. به یاد می‌آورم که نه تنها خود تغییر می‌کنیم، بلکه موجب دگرگونی دوستان نیز می‌شویم. این چنین است داستان «تغییر و ماندن».
2-
کمتر از ذره نه‌ای- پست مشو، مهر بورز.
در که باز شد، دخترک تنها در آستانه‌ی در ایستاده بود. جلوتر از او کوران برف وارد اتاق کوچک‌اش شد و سرتاسر اتاق را با نگاه هیزی ورانداز کرد. منتظر ماند. دخترک منتظر ماند تا این کوران نیز از یافتن آنچه جستجو می‌کرد خسته شود و بیرون برود.
قطره‌ها که نه، تکه‌های برف و یخ از روی روپوش‌اش سر می‌خوردند و روی پادری کنار هم لم‌ می‌دادند.

چترش را که باز نشده بود کناری انداخت. کنار هم که نه، جوری پرت کرد که درست بخورد کنار دم گربه‌ی پشمالو؛ رفیق وقت بی‌کسی‌اش. و گربه از کنار اجاقی که رمقی نداشت به زحمت خود را کشاند زیر تخت. با نگاهی زیر چشمی -با آن چشم‌های سبز‌ش- سر تا پای دخترک را بر انداز کرد و بعد رفت و زیر فنر‌های تخت خودش را کشید گوشه‌ای تاریک.

امروز چه روز خوبی می‌توانست باشد. برای این دخترک و برای خیلی‌های دیگر. می‌شد الان تنها نباشد. می‌شد به جای این لحظه‌های سرد و بی‌رمق، روشنایی گرم و نارنجی تمام اتاق را پر کرده باشد. بی‌آنکه برای به هم خوردن دندان‌هایش عکس‌العملی نشان دهد- شاید هم خواست که نشان دهد، اما صورت خسته و یخ‌زده‌ی او طاقت‌اش را نداشت - روی صندلی چوبی کوچک کنار اجاق نشست و انگار که صندلی از دیروز تا الان خواب بوده باشد، ناله‌ای کرد و بعد انگار که دوباره خواب‌اش برده باشد، آرام گرفت. چک‌چک تکه‌های یخ که حالا دیگر آب شده بودند روی زمین از دم در تا کنار اجاق انگار با خطی خیس و سرد داشتند روی کف اتاق یادگاری می‌نوشتند- بی‌توجه به غوغایی که کمی آنطرف‌تر، زیر آن روپوش، زیر آن لایه‌ی پوست و گوشت‌ در دل دخترک بود و حتی بی‌توجه به آتش بی‌رمق داخل اجاق - انگار آنها هم فهمیده بودند با این آتش و این سرما فعلاً یادگاری‌شان چند وقتی «به یاد خواهد ماند».

هجوم حرف‌های نگفته‌ای که تمام مدت زیر برف در ذهن‌اش فریاد می‌زد، اکنون شده بودند زمزمه‌هایی که آرام آرام لبهای کبود شده‌اش را گهگاهی از هم می‌گشودند و آرام می‌پریدند بیرون و سر می‌خوردند توی هوا، تا کم‌کم دو-رو-برش روی زمین پر شد از این غر‌های یخ‌زده. خم شد و از کنار اجاق تکه‌ای هیزم برداشت. دوباره تکیه داد به صندلی و دوباره‌ی ناله‌ی پیرمرد بلند شد. دوباره همه‌ی آن اتفاقات خوبی که می‌توانست اتفاق بیوفتد و نشده بود هجوم آوردند و دوباره کوران غرهای یخ‌زده بود که هوو...و کرد و پیچید در اتاق.

دوباره دستی دراز کرد و تکه‌ای دیگر هیزم برداشت و بغلش کنار آن قبلی جا داد. و دوباره فکر، دوباره آرزو، دوباره یأس و افسوس. حتی گاهی ناسزایی هم بار خودش، او، زمین و زمان می‌کرد. دوباره و دوباره، تکه‌های هیزم، همچنان در بغل‌اش انباشته می‌شدند و کم‌کم بی‌آنکه توجه‌ی به سرمایی کند که حالا داشت در بین استخوان‌هایش می‌لغزید، چشما‌ن‌اش قرمز شد. و برقی و ...

به خاکستر‌هایی خیره مانده‌ بود که به نظر از تکه‌های یخ روی لباس‌اش هم سردتر بودند و حتی از نوک دماغ‌اش که از سردی سرخ شده بود. دستان‌اش را، هر دو دست‌اش را در انتهای تکه‌ی هیزم آخری سفت کرد و خواست تا بلند‌ش کند و پرت کند بین آن خاکسترها برای اعتراض به هرچه ترک کردن و تنها گذاردن است.

قبل از اینکه آن تکه‌ی چوب خشک روی زمین بیوفتد -کنار خاطرات آبکی تکه‌ یخ‌ها- صدای هق‌هق فریادی در گوش گربه‌ی پشمالو پیچید که: «هر وقت گرمم کردی، من هم به داخلت هیزم می‌اندازم.».
و گربه به این فکر می‌کرد که چه دم پشمالوی نرمی دارد.

3-
تقدیر یا «هزار عهد خوبان یکی وفا نکند».
پارسال همین‌موقع‌ها بود که برای همکاری در کار خداوند لیستی از مقدراتمان را تنظیم کردیم. الان که دوباره مرورشان می‌کنم؛‌ بسیاری برآورده شده‌اند، حتی فراتر از حد تصور‌م. برخی نیز برآورده نشده‌اند و خوشحال‌ام از برآورده‌نشدن‌شان.
یا «الخیر فی ما وقع».

4-
«بار گناه ما از همه بیش بود، ولی...»
سال قبل این موقع، امسال، الان، سال بعد همین زمان.

5-
در مورد «هندوانه زیر بغل دادن» بود و «بادمجان دور قاب‌ چیدن» و اینکه همان‌طور که به ناراستی صفت کریهی نسبت دادن‌ را زشت می‌دارم، نسبت‌دادن صفات پسندیده را نیز بدون اینکه به چنان درکی رسیده باشم‌؛ صرفاً از آن جهت که جایی در دل دیگری پیدا کنم؛ به همان اندازه و شاید بیشتر مخرب می‌دانم. وقتی می‌‌گویم دقیقاً منظورم همان است و همان چیزی‌ست که می‌فهمم. بله، در این مورد بود که اول نوشته شد، بعد حذف شد،‌ بعد خلاصه شد،‌ و آخر سر به این شکل ثبت می‌شود.

قصه‌ي سطل‌ها

2006-10-14T18:30:00.000+03:30

روزی روزگاری دهکده‌ی کوچک دورافتاده‌ای بود. آنجا محلی بسیار عالی برای زندگی کردن بود و فقط یک مشکل داشت. دهکده آب نداشت؛ مگر اینکه باران می‌آمد. برای حل مشکل همیشگی این مساله، بزرگان دهکده تصمیم گرفتند قراردادی را به مورد اجرا بگذارند تا روزها مردم از جاهای دیگر به دهکده‌شان آب بیاورند. دو نفر داوطلب قبول این وظیفه‌ی سنگین شدند و بزرگ‌ترها قرارداد را به آنان دادند.رقابت اندکی می‌توانست قیمت‌ها را پایین نگه‌دارد که پشتوانه‌ای برای ذخیره‌ کردن آب بود.

اِد، یکی از آن دو نفر که برنده‌ی این قرارداد شده بودند، به سرعت از دهکده بیرون رفت، دو سطل بسیار بزرگ گالوانیزه خرید و دوان‌دوان به سوی دریاچه‌ای که یک‌ونیم کیلومتر دورتر از دهکده بود، رفت. او به سرعت شروع به پول در‌آوردن کرد و هر روز صبح با زحمت از رودخانه دو سطل بزرگ آب را به دهکده می‌آورد. او می‌بایستی این دو را در تانکر بزرگی که در دهکده درست شده بود، بریزد. او هر روز صبح، زودتر از اهالی دهکده از خواب بیدار می‌شد تا اطمینان یابد که آب کافی در دهکده برای نیاز اهالی موجود است. کار دشواری بود؛‌ ولی او بسیار خوشحال بود که می‌تواند پول در‌آورد و در ضمن یکی از دو نفر برگزیده‌ی جهت این کار است.

بیل که دومین برنده‌ی این قرارداد بود برای مدتی ناپدید شد. او ماه‌ها دیده نشد و این کار موجب خوشحالی اِد شد؛ زیرا فعلاً رقیبی نداشت و تمام پول نصیب او می‌شد.

بیل به جای آنکه برای رقابت با اِد دو سطل بزرگ بخرد، نقشه‌ای تجاری طرح کرد؛ شرکتی بزرگ بنیان گذاشته، چهار نفر سرمایه‌گذار پیدا کرده بود و فردی را به عنوان رئیس شرکت به استخدام در آورده بود تا امور شرکت را اداره کند و پس از شش ماه با گروه عمرانی شرکت خود بازگشته بود. گروه او در عرض یک سال خط لوله‌کشی ضدزنگ پرحجمی را که به رودخانه‌ی دهکده متصل در می‌شد، ساختند.

در جشن بزرگ افتتاحیه، بیل اعلام کرد آبی که به وسیله‌ی لوله‌کشی به دهکده می‌رسد، بهداشتی‌تر از آبی است که اِد با سطل‌ها می‌آورد. بیل مدعی شده بود آبی که اِد به دهکده می‌آورد آلوده است. در ضمن، او اعلام کرده بود که دهکده می‌تواند 24 ساعت در شبانه‌روز و هفت روز در هفته را آب داشته باشد. اِد فقط می‌توانست شش روز در هفته را آب بیاورد؛ او در روزهای تعطیلی کار نمی‌کرد. سپس بیل اعلام کرد که او می‌تواند ٪75 بیشتر از اِد آبی بهداشتی با کیفیتی بالاتر به دهکده برساند. اهالی دهکده فریاد تشویق سردادند و سرانجام به آب لوله‌کشی روی آوردند. اِد، برای رقابت، ناگهان نرخ خود را ٪75 پایین آورد و دو سطل دیگر نیز خرید. او بر روی سطل‌هایش روکش کشید و هر چهار تا را با هم حمل می‌کرد. او، برای خدمات‌رسانی بهتر، دو پسرش را نیز استخدام کرد تا در نوبت شب و آخر هفته به او کمک کنند. زمانی که پسرانش به کالج می‌رفتند به آنان گفت: «برای برگشتن عجله کنید، چون این کار، روزی کسب‌و‌کار شما خواهد شد.». بنا به دلیلی، پسران او پس از پایان کالج هرگز به دهکده برنگشتند. سرانجام اِد کارگرانی استخدام کرد و با مشکلات اتحادیه‌ی کارگران روبه‌رو شد. اتحادیه خواستار حقوق بالاتر، منافع بهتر و حمل یک سطل در هر سری رفت‌و برگشت بود.

از سوی دیگر، بیل تشخیص داد که دیگر دهکده‌ها نیز با چنین مشکلی مواجه هستند. بنابراین نقشه‌ی کسب‌و‌کار دیگری را طراحی کرد و به فروش آب بهداشتی با روش سرعت بالا، حجم بیشتر و قیمت پایین به دهکده‌های همه‌ی دنیا پرداخت. او برای هر سطل آبی که تحویل می‌داد فقط یک پنی به دست می‌آورد؛ اما روزانه میلیاردها سطل آب تحویل می‌داد.

بدون توجه به اینکه او کار بکند یا نه، میلیاردها نفر، میلیاردها سطل آب را مصرف و یا تلف می‌کردند و تما آن پول‌ها به حساب بانکی او واریز می‌شد. در ضمن او یک لوله‌کشی از پول به حساب خود کشیده بود!

بیل شادتر از سابق زندگی می‌کرد و اِد سخت‌تر از همیشه بقیه‌ی عمرش را می‌گذراند و تا پایان عمر مشکلات مالی داشت.*

«آیا داریم لوله‌کشی می‌کنیم یا به زحمت سطل‌ها را حمل می‌کنیم؟»

* این داستان به طور کامل از یکی از کتاب‌های «رابرت کیوساکی» اینجا نقل شده ‌است. دیدم می‌تواند مناسب حال بسیاری از دوستان باشد، همچنان که برای خود من آموزنده بود.

آتش‌دان

2006-10-11T21:34:00.000+03:30

همچنان که از ستون‌هاي محکم علم بالا مي‌روي، کم‌کم ترديد فرا مي‌رسد. اين‌چنين است که هنر آغاز مي‌شود.
و چون آتش گرفته باشي، کاري جز آتش‌زدن نمي‌تواني.

پيراهن نازک ترديد

2006-10-10T00:07:00.000+03:30

«عده‌ي زيادي از مردم دوست دارند به بهشت بروند*، البته در همان حال هيچ کس هم دوست ندارد بميرد.».

دارم کم‌کم به اين نتيجه مي‌رسم که دليل فراموشي قسمت عمده‌ي روياها بعد از بيداري، يک دليل تکاملي بوده است. به ياد داشتن آن ماجراها در طول روز مي‌تواند باعث ساقط شدن از کار و زندگي شود و خب، طبيعتاً شانس کمتري براي بقا وجود خواهد داشت. ( هرچند بعيد مي‌دانم خود آن عده اهميتي به اين موضوع بدهند.) گاه تاب حاضر شدن در تمرينات هفتگي را ندارم، همين تمرين يک روز در هفته هم عجيب آثار ژرفي دارد.

قرار بود (و البته در ادامه خواهيد ديد که هنوز هم قرار هست.) ما يکي دو ماهي؛ شده بدون هيچ دستمزدي، نزد يک مدير-تاجر موفق که سن‌ و سالي از او گذشته باشد و آشنايي قبلي هم با او نداشته باشيم، کاري کنيم، شبيه کارآموزي؛ تا کمي از چند و چون تجارت را ياد بگيريم و البته اين کارآموزي بيش از آن که در محيط کار باشد، قرار بود با زندگي او باشد؛ اغلب در بيرون محيط کاري. آقايي که سن‌وسال زيادي ازشان گذشته بود، هنوز هم هر روز ساعت شش صبح اولين نفري بودند که سر کار حاضر مي‌شدند و البته معتقد بودند «اگر خود آدم سر کار حاضر نباشد، کسي براي آدم کار نمي‌کند.». ديديم نقض غرض کرده‌ايم گويا. به هر حال اگر کسي را سراغ داريد، سراغ‌اش را به ما هم بدهيد.

مي‌داني، مشکل خوني‌ست ديگر، نمي‌توانم قبول کنم که زندگي‌ام وابسته به آخر ماه باشد و نگران پرداخت قبض‌ها و هميشه درگيري ذهني/زماني داشتن با اين ابزار قدرت و آن روياي حمايت شدن در دوران فرسودگي. فکر نمي‌کنم «آزادي» بدون رها شدن از اين «دام بي‌رحمانه»‌ي «هزينه / درآمد» معني داشته باشد. به ده‌ يا بيست سال آينده که نگاه مي‌کنم ترجيح مي‌دهم اصلاً براي من نرسد اگر قرار است آنچناني باشد که به تجربه‌ي خوانده‌/ديده نتيجه‌ي روشي است که بسياري -حتي از ميان دوستان نزديک‌ام نيز- برگزيده‌اند براي زندگي. مي‌بيني،‌ بازي‌ها عوض مي‌شوند؛ همان باند‌هاي پرواز هستند که گفته بودم.

آن پيرمردي که هنوز هم بسياري طرف‌دار و پيرو در بسياري نقاط زمين دارد - و من چندتايي از کتاب‌هايش را خواندم و با وجودي که تفکر آن را بسيار تاثيرگذار يافتم، بسياري از نتايج‌اش را قبول ندارم- در اواخر عمر گويا مجموعه‌اي از اتومبيل‌هاي رويلز‌ر-رويلز جمع کرده بود. خب، همين است ديگر تا تنت به اين بازي‌ها نخورد، آب‌ديده نمي‌شود.

در ساخت‌و‌ساز اين امپراطوري زمان آغاز به ساختن -ذره‌ذره ساختن- بسيار مؤثر است؛ تا ببينيم چه مي‌شود.

مي‌بايست مي‌گفتم «اين ديگر بي‌انصافي‌ست.»، اما خب، اين «خدمت نکردن و خيانت به کشور» که به عنوان جديد‌ترين اتهام براي آينده‌ي ما به ثبت مي‌رسد، چيز زياد بدي هم نيست، قضيه‌ي همان‌‌ «هر کسي از ذنّ خود شد يار من ...» است ديگر.

«يا نورَ قَبلَ کلًّ نور»، کجايي؟‌

* آن عده‌ي ديگر هم ترجيح مي‌دهند اگر قرار است بعد از آن ماجرا جايي بروند، آنجا بهشت باشد؛ با همان توصيفاتي که آن دسته‌ي اول دارند. آي آدم‌هاي نان‌-به‌-نرخ-روز-خور! يا آي آدم‌هاي خردمند!

نرم و کوتاه

2006-10-07T01:00:00.000+03:30

نزديک‌ايم و دور مي‌شويم،
دوريم و نزديک مي‌شويم.
و اين آرامش نهفته در پس آن ضربان؛
اين طمأنينه‌ي هيجان‌انگيز.
چنان يک کمان بلند،
که آن‌قدر خم شدن و صاف شدن را تاب مي‌آورد تا «چوب خشک جان مي‌گيرد»،
تا مشخص شود که انعطاف‌پذير است و هم سخت.

و اگر چيزي نمي‌گويم،
يا حتي به نظر نمي‌آيد
يا باورت هم نمي‌شود که مي‌دانم؛
نشسته‌ام و تماشا مي‌کنم اين دور و نزديک‌شدن‌ها را.

همه‌چيز را با هم داشتن

2006-10-04T19:25:00.000+03:30

راستش مي‌ترسم!
و ترس خود را مي‌شناسم.
هنوز، با اين همه جواب‌هايي که براي سوال‌هاي ديگران ديده‌ام.
تو هم مثل من‌، درست مثل من، به دنبال شادي و آسايش هستي، درست مثل من
تو هم به دنبال آگاهي بيشتر و امنيت‌ هستي.
تو هم مثل من.
به چشمان‌ام نگاه کن و ببين که من هم درست مثل تو...
باز هم بهانه‌ي کامل‌شدن قرص ماه، براي پنهان کردن دردهاي من و تو.
من و تو و او و ديگري، و اين من به گستردگي تمام بهانه‌هايي که به ماه ختم مي‌شوند.
درست مثل من، تو هم از رنج‌ها دوري مي‌کني؛ مثل من.

{با الهام از نغمه‌اي که در يک تمرين زمزمه مي‌شد.}

تکه‌هايي به جا مانده از اين روزها

2006-10-03T19:38:00.000+03:30

--اين روزها وقت شد چندتايي از فيلم‌هايي که مدت‌ها بود در صف فيلم ديدن‌ام بود را ببينم و چندتايي؛ البته کمتر، کتاب را تمام کنم.
--با تمام عقيده‌اي که به «اهميت مسير بيش از هدف» دارم، فرقي نمي‌کند بگويم‌ «آدم از گرسنگي چه‌کارها که نمي‌کند» يا «از برکت اين روزها و اين شب‌ها». به هر حال خوشحال کننده بود.
--حالا که موضوع «هدف و مسير‌» پيش آمد، هم براي يادآوري خودم در آينده و هم براي شنيدن نظر ديگران، گونه‌اي که در اين مورد فکر مي‌کنم را اينجا ثبت مي‌کنم؛ به هر حال، به ياد روزهاي آخر دوره‌ي کارشناسي که «استاد راهنماي محترم» به اهميت «محصول» تکيه مي‌کردند و به ياد تمام آن چيزهايي که در طي همين ماه‌هاي قبل از دفاع آخر عايدم شد؛ چيزهايي که شايد نه براي کسي اهميت داشته باشد و نه قابل توصيف:
تصميم‌گيري در مورد «اهميت دادن به هدف يا مسير» و ارزش‌گذاري بين اين‌ دو، بسيار به موقعيت ناظر بستگي دارد. چه بسا از ديد يک فاعل مستغني که اهميت چنداني به «تعريف»، «تمجيد» و يا «تأييد» ديگران قائل نيست، تنها عايدي که از حرکت‌ ( شايد طلب، شايد خواستن و حتي عشق) نصيب‌اش خواهد شد، مسيري است که مي‌پيمايد. شروع چنين حرکتي نيازمند کنار گذاردن بسياري امتيازات اجتماعي است و البته من هم آن را کاملاً تاييد نمي‌کنم.
از سوي ديگر، «هدف» و رسيدن يا نرسيدن به آن تنها ملاک ارزش‌يابي توسط ديگران است، يا حتي تنها عامل قابل اندازه‌گيري از طرف ديگران. بنابراين بي‌جا نيست که وقتي ناظري شاهد انجام کاري است، تنها به «هدف» و «محصول» بيانديشد.
نمي‌خواهم بگويم مساله همان مساله‌ي قديمي «هنر برقراري تعادل» است؛ چون فکر نمي‌کنم تعادلي وجود داشته باشد، تنها شايد آگاهي از اين هزينه‌ها بتواند تسلي‌خاطري فراهم کند.

کتاب «تسلي‌بخشي‌هاي فلسفه» را که اولين بار از طريق نوشته‌ي سينا يافته بودم، توصيه مي‌کنم.

--هرچند با توجه به نظرم در مورد آموزش‌پذير نبودن مقوله‌‌ي «هنر» و آموزش «زيبايي‌شناسي» در دانشکده‌ها و آموزش‌کده‌هاي هنر (و گويا همين معاوضه بين «رفتار‌شناسي» به جاي «روان‌شناسي» وجود دارد.) شوق آموختن برخي از اين «زيبا مقبول‌افتادگان» باعث حرکت‌هايي شده است. شايد دارم محافظه‌کار مي‌شوم، شايد اقتضاي سن باشد.

--مي‌داني، اصلاً يک مرد ( در مورد زن‌ها چه بگويم؟) بايد بيست‌وپنج‌ سال اول عمرش را رياضي بخواند و مهندسي، تا بتواند جاي پايش را محکم کند و بداند که چيزهايي محکمي وجود دارند در اين دنيا. ده سال بعد را علوم انساني بخواند تا در سي‌وپنج سالگي بداند آن‌چنان هم زياد نمي‌داند و چيزهايي هستند که زياد هم محکم نيستند و اميدوار شود به زيباتر شدن زندگي. ده سال تا چهل‌وپنج سالگي را بايد تجارت بخواند و بازرگاني،‌ تا کسب‌و‌کار خودش را سامان دهد و بعد تا پنجاه‌وپنج‌ سالگي سياست بخواند تا بتواند بعد از اين همه (توهمِ) حکمت از زير حکومت عده‌اي که هنوز بايد ياد بگيرند، خلاصي يابد. تا شصت و پنج سالگي نبايد چيزي بخواند، بايد فراموش کند و تا هتفاد و هشتاد همچنان در فراموشي به سر برد و از اين سبکي لذت ببرد. در ضمن اين سبکي به نظرم از همان هفت ده سالگي شروع شده باشد، وگرنه چطور ممکن است بدون چشيدن مزه‌ي آن؛ شصت سال تنها در پي شنيدن «وصف‌العيش»، مايه بگذارد.

--اين هفته محمد و قبل‌تر رامين هم دفاع کردند و به اين ترتيب از آن جمع دوستان ما کسي دفاع‌نکرده نماند. دوستاني که روزگار خوشي با هم در آن دوران داشتيم و هر چند گرايش‌هايمان تفاوت داشت، بعدها حتي (خيلي) هم‌گرايش هم شديم. فکر مي‌کنم از اين به بعد در مسير‌هايي که ادامه مي‌دهيم، واگرايي‌هايي ايجاد شود، اما جاي نگراني نيست. به نظرم هم‌گراييِ بالاتري بسيار بيش از «عنوان رشته‌ي تحصيلي» و يا «موضوع کار» بين‌مان به‌وجود آمده؛ چيزي در سطحي بالاتر.

--گويا اين نوشته قرار است تکه تکه بماند. هر چه فکر کردم که آيا براي چسبانيدن اين نوشته‌ها بهتر است از چسبي استفاده کنم؛ براي به دنبال خودم کشاندن کسي را که اين‌ها را مي‌خواند، دليلي پيدا نکردم تا مجبورش کنم جملاتي را بخواند که نه من مي‌خواستم در آنها چيزي بگويم و احتمالاً نه خواننده از آن‌ها چيزي خواهد گرفت.

پ.ن: سينا «سيناي بدون مرز» است، رامين، «رامينياي هميشه جستجوگر» و محمد، «محمد همچنان آسمان‌بين». لينک ندادم؛ خودتان اگر مي‌شناسيد که هيچ، اگر هم نمي‌شناسيد؛ همچنين!‌ ;)

تصور

2006-09-25T17:48:00.000+03:30

کتابي با عنوان «بعد دهم» در مورد بعدهاي بالاتري که مي‌تونيم تصور کنيم، وجود داره. در اين فايل فلش با عنوان Imagining the Tenth Dimension ايده‌ي مطرح شده در اين کتاب به شکل جالبي به تصوير کشيده شده.
چيزي که بيشتر توجه من رو جلب کرد، توصيف زيباي اون از خم‌شدن‌ها بود، (مورچه رو در شکل مي‌بينيد که روي يک روزنامه‌ي خم شده قرار داره و مي‌خواد در دنياي دو-بعدي نقش مورچه‌ي-با-کرامات رو بازي کنه؟‌!‌ ;) و همچنين توضيح‌اش در مورد سفر در ابعاد پايين‌تر. مثلاً شناختن يک بعد چهارم به اسم «زمان»، اجازه مي‌ده در سه بعد پايين‌تر سفر کنيم، امروز اينجاييم و فردا يک جاي ديگر، يک شعبده‌ي واقعي!

نمي‌دونم شايد شما هم بعد از ديدن‌اش به اين فکر کنين که اين عدد ده از کجا اومده؟ شايد اگر سي‌صد سال پيش همچين چيزي وجود داشت، عدد ده رو «مقدس» مي‌دونستيم. به هر حال چيزي که مسلم‌ه توقف تصور بعد‌هاي بالاتر در عدد «ده»، به خاطر ساختار اين دنيا نيست و شکل تفکر ما و ابزار‌هاي رياضي که استفاده مي‌کنيم منتهي به چنين چيزي مي‌شه. دوست‌دارم ببينم چطور مي‌شه از اين انتها خلاص شد.

پ.ن: فايل شامل قسمت‌هايي گفتاري هم هست، بنابراين بسته به سرعت ارتباط با اينترنت ممکن‌ه دريافت اون يک مقداري طول بکشه که خب، براي من ارزش‌اش رو داشت.
پ.ن2: اولين بار فکر مي‌کنم اين رو از وبلاگ Jevona ديدم.

لبالب

2006-09-22T15:35:00.000+03:30

Alireza Eftekhari - Sayyad
Track#5:Sayyad

... ور نه ز وجودم اثري هيچ نماند.

اوه، امپراتريس! دستم‌ را رها کن

2006-09-22T00:44:00.000+03:30

آخ جان امشب از آن شب‌هاست.

او بچه مي‌خواست يا يک همچين چيزهايي. من هم آن‌زمان مشغول ساختن امپراطوري بودم و خب هنوز آهي در بساط نبود.
او رفت و ما همچنان حداقل-دوست مانده بوديم. من برايش خوشحال بودم. گاهي با هم صحبت مي‌کرديم، در مورد چگونگي پيشرفت رابطه‌اش با آقايي که بعد‌ها شوهرش شد، همان که بارها به من گفت که : «واقعاً دوست‌اش دارد.».
بعضي موقع‌ها که ضربان‌ قلب‌ام جور عجيبي مي‌شد، درست همان موقع‌ها مي‌ديدم که انگار دوست دارد هنوز کنارم باشد، و خب ما که داشتيم امپراطوري مي‌ساختيم مي‌توانستيم گاهي پياده قدمي بزنيم.
و خب، ما همديگر را مدت‌هاي زيادي بود که مي‌شناختيم. با «مردش» که کم‌کم دوست شدم، برنامه‌ي قدم‌زدن‌هاي بي‌موقع‌مان سه‌نفره و حتي چهار نفره شد.

پ.ن: عطف به آن ماجراي «لکه‌هاي خيس پايين شانه‌ي من، لکه‌هاي صورتي-قرمز، نارنجي و سياه.».
قصه‌اي که داشت نوشته مي‌شد، ولي نمي‌دانم چرا هيچ موقع دلم نخواست تمام‌ش کنم.

شدن و بودن

2006-09-21T23:55:00.000+03:30

توفاني‌ترين‌ها بي‌سروصدا آمدند و ...
... آمدند و بي‌سرو‌صدا رفتند.

s,s,s | ZipPack | mnl

2006-09-18T16:38:00.000+03:30

Solve,Solve,...., Solve | Zip and Pack| Move to next Level

وقتي يک دسته جواب براي يک سري مسايل پيدا مي‌کني،‌ خيلي اوضاع خوب مي‌شه. مثلاً فرض کن، براي کسي که از مکانيک نيوتوني چيزي نمي‌دوني، هر کدوم از اون مساله‌هايي که «فلان چيز به اون‌يکي چيز که بهمان جور بوده مي‌خوره، حالا نتيجه چي مي‌شه؟*»، يک مساله‌ي بغرنج بوده و کلي براش مشغله‌ي فکري بوده.

وقتي همچين قوانيني پيدا مي‌شن، دو تا موضوع جالب اتفاق مي‌افته:
اول اين‌که، همون‌طوري که در بالا ديدي، مي‌شه کلي مساله رو با هم دسته بندي کرد و به اون‌ها به شکل يک مساله نگاه کرد.
دوم اينکه ديگه وقتي يکي از اون مساله‌هايي که در اون دسته مي‌گنجند به گوش‌ات مي‌خوره، ديگه درگيري ذهني برات نيست. حتي ممکن‌ه که دلت نخواد حل‌اش کني. همين که مي‌دوني مي‌شه حل‌اش کرد برات کافيه.

مي‌دوني احساس جالبيه وقتي مي‌بيني بعضي از دور-و-بري‌ها درگير يکي از مسايلي هستند که براشون راه‌حل کلي پيدا شده. و هنوز درگير حل تک‌تک اون مسايل هستند و اون مسايل دونه-به-دونه رو آنچنان جدي مي‌گيرند که خنده‌ام مي‌گيره.

از اين دستگاه‌هايي که مساله‌ها رو فشرده مي‌کنند خوش‌ام مي‌آد. از اين دستگاه‌هايي که دستگاه‌هاي مساله‌فشرده‌کني رو فشرده مي‌کنند خوش‌ام. حالا نه مي‌شه گفت. نه مي‌شه نگفت.

ما مانديم و کلي لبخند و ... .

حالا فکر کنيد که مساله زندگي باشه و آدم و حيات و ما ... .

*: اين رو به عنوان يک توضيح خيلي‌خيلي خلاصه از اين نوع دستگاه اينجا آوردم. اما در عظمت دستگاه نيوتوني هيچ شکي نيست.
پ.ن: آآ! من هنوز اون لينک فلشي که در مورد يکي از اين فشرده‌ساز‌ها بود رو اينجا نگذاشتم. الان اين رو اينجا نوشتم که بعداً يادم بياد حتماً بگذارم.

You have been always connected to me

2006-09-15T23:45:00.000+03:30

ما در همديگر چيزهايي مي‌بينيم. از روي رفتار در مورد بودش آنان که مي‌بينيم قضاوت مي‌کنيم و به همديگر نزديک مي‌شويم.

شايد آگاه نباشيم از آن چيزي که نزديک‌مان کرده است. کم‌کم سعي مي‌کنيم نقاط مشترک بيشتري پيدا کنيم. ما در گروه‌ها عضو مي‌شويم. در گروه‌هاي دو نفري، سه نفري و گروه چند نفره. نقاط مشترک ما در گروه‌مان پر رنگ‌تر مي‌شود. و کم‌کم نزديک‌تر مي‌شويم.

خيلي بعدتر، و شايد خيلي زود، همان نقاطي که مشترک نبودند ما را از گروه جدا مي‌کنند. هرچه باشد هيچ موقع نمي‌شود دقيقاً همسان بود. شده است يک سفر، شده عضويت در يک گروه ديگر، و شايد مرگ.

همين است، بسته شدن و کنده شدن. عضو شدن در يک گروه، پر رنگ‌تر ديدن و کم‌رنگ‌تر ديدن و تغيير مداوم در اين طيف رنگ‌ها، آنچنان که ديگر استخواني نماند، چيزي نماند جز چيزي لطيف که در هر قالبي مي‌گنجد و در هيچ قالبي نمي‌گنجد، شايد روح.

کپسول و سرمايه‌گذاري

2006-09-10T23:32:00.000+03:30

امروز در کلاس/کارگاه آموزشي نيم‌روزه‌ي «بر فراز زندگي» شرکت کردم. اين دوره يکي از سه کپسول (دوره‌هاي فشرده‌) بعد از دوره‌ي مقدماتي است و البته تنها کپسولي است که گذراندن آن براي شرکت در دوره‌ي پيشرفته و دوره‌ي سدونا لازم است.

فکر مي‌کنم در دو کپسول ديگر هم شرکت کنم. و البته که شرکت در کلاس‌هاي حضوري بسيار سودبخش‌تر از خواندن درباره‌ي چنين مساله‌اي است.

اگر شما نام «بر فراز زندگي» را شنيده‌ايد يا مي‌دانيد که چه چيزي است، شما را توصيه‌ي اکيد مي‌کنم که شرکت در آن را جزو برنامه‌ي خود قرار دهيد‌. اگر هم که اصلاً نمي‌دانيد موضوع چيست،‌ خودتان را ناراحت نکنيد؛ موضوع چندان مهمي نيست. ;)

و البته يک مثال در آخر کلاس زده شد که فکر مي‌کنم همين يک تمثيل براي بسياري مشغله‌ي يک عمر باشد تا زماني که تالاپي بيوفتند. ...

گاهي فکر مي‌کنم کاش زودتر روزي برسد که همه، همه‌ي همه‌ي همه، اين‌چيزها را بدانند. نمي‌دانم، شايد هيچ وقت چنان روزي نرسد،‌ وشايد بهتر باشد که نرسد.

پ.ن: روزهاي اول مهر يک دوست خوب مي‌آيد و يک دوست خوب مي‌رود. اندکي جيوه‌مانندگي بايد، روزهاي جمعه‌ي‌مان را چه کنيم؟
پ.ن2: کوه شب هم بيش از آنچه که انتظار داشتم خوش گذشت.از همه‌ي دوستان متشکرم. فکر مي‌کنم چندين برنامه‌ي اين‌چنيني براي امسال داشته باشم.

ثبت‌نامه

2006-09-08T00:01:00.000+03:30

يک مدتي بود که احساس مي‌کرديم انگار باز ما دوباره بعضي‌ها را آدم حساب نمي‌کنيم. امروز بالاخره قانع شديم که تا چند وقت رسماً‌ آدم حساب‌شان نکنيم.
همچين خبري هم نيستا!

ما به دنبال مساله‌ي بزرگ‌تر مي‌گرديم

2006-09-04T16:45:00.000+03:30

    روزگاري، تقريباً همان‌ زمان‌هايي که کامپيوتر شخصي‌ام يک کمودور 64 بود و به جاي مانيتور به تلويزيون متصل مي‌شد؛ بزرگ‌ترين دغدغه‌ام اين بود که چطور مي‌توانم الگوريتم‌هايي را که در کامپيوتر اجرا مي‌کنم، در دستگاه‌هاي کوچک نيز پياده کنم. آن‌زمان تنها چيز‌هاي کمي از ترانزيستور، مدار‌هاي منطقي ساده و رله‌ها مي‌دانستم و پياده‌سازي الگوريتم‌هايي که در حالت‌هاي مختلف رفتار متفاوتي بروز دهد آن‌چنان برايم پيچيده مي‌نمود که آرزوي طراحي چنين مداري برايم يک آرمان دست‌نيافتني بود. ايده‌هاي فراواني براي ساختن چيزهايي داشتم که پيش‌نياز آن توانايي وارد کردن الگوريتم‌هاي نرم‌افزاري به مدارهاي الکترونيکي بود. ديري نگذشت که همين نوع آرمان‌ها باعث شد در رشته‌اي درس بخوانم که در آن فهميدم چيز‌هايي مانند ميکروکنترلر و ميکروپروسسور وجود دارند که آرمان من را تحقق مي‌بخشند. دست يافتن به آرزوي ديرينه، خوشحالي ديرپايي را نتوانست ايجاد کند. حتي تمام آن ايده‌هايي که روزگاري منوط به داشتن اين دانش بودند نيز از بين رفتند. آرمان تا وقتي دست نيافتني‌ست زيباست.

    به نظرم مي‌رسد مهندسي‌خوانده‌هايي که اکنون علوم انساني را دنبال مي‌کنند در ارائه‌ي تئوري‌هاي تحليل و راه‌‌حل‌هاي کاربردي موفق‌تر خواهند بود. با توجه به اينکه در علوم مهندسي ممکن است ( و لزوماً هميشه هم‌ اين‌طور نيست.) روش برخورد و حل مساله‌‌هاي ساده‌اي که در برخوردمان با اشيا ساده‌ي دنياي پيرامون‌مان شکل مي‌گيرند، آموخته شود؛ اين آموزه مي‌تواند به عنوان پله‌ي اوليه‌ براي حل مساله‌هاي پيچيده‌تري که از تعامل موجودات پيچيده‌اي به اسم انسان شکل مي‌گيرند نيز استفاده شود؛ چيزي که به نظرم کمبود آن باعث ارائه‌ي نظريات کم‌تر اجراييي مي‌شود که انساني‌ خوانده‌هاي بدون ديد مهندسي ارائه مي‌نمايند.

    دوستي مي‌گفت سن‌وسال‌مان ديگر ايجاب مي‌کند که حال‌وحوصله‌‌ي سر کلاس نشستن را نداشته باشيم. نمي‌دانم اقتضاي سن است يا شرايط محيطي‌ ( البته محيطي که اکنون آن دوستم در آن قرار دارد بسيار با محيط پيرامون من متفاوت است.)، اما فکر مي‌کنم نکند اين هم از نوع همان آرمان‌هاي دست‌يافتني باشد. از همان نوع سؤال‌هايي که مي‌دانيم حتي با وجود پيدا کردن راه‌حل، بازهم اتفاق بزرگي نخواهد افتاد.

    شايد به همان دليل است که چند وقتي‌ست کتاب‌هايي مي‌خوانم که کد روي جلدشان به جاي اينکه با Q، QA و QC شروع شوند با B و BF شروع مي‌شوند، شايد فکر مي‌کنم اين همان مساله‌ي بزرگ‌تر است.

مرتبط با اين موضوع در وبلاگ آرماتيل: get ready to take-off

پت‌پت

2006-09-03T18:39:00.000+03:30

زندگي مجردي: با پدرم حتي مرباي انجير هم درست کرديم. حسابي مي‌چسبه با اين رفيق‌مان زندگي‌کردن. و دوباره تنها اينجا...

موقع ظرف شستن داشتم فکر مي‌کردم که چرا من نمي‌تونم مثل بقيه‌ي مردم راحت سرم رو بندازم پايين و زندگي کنم،‌ خودم رو داخل زندگي غرق کنم؛ با همه‌ي رنج‌ها و همه‌ي خوشي‌هاش، که به همون اندازه‌اي که رنج‌ چنين کساني واقعي‌ه، خوشي‌هاشون هم واقعي‌ه.

و بعد موقع چاي داشتم فکر مي‌کردم که اصلاً اين سوال درست هست يا نه! دقيقاً مثل چه کسي؟ مثل يک ميانگين از آدم‌هايي که اطراف‌ام ديده‌ام؟ ام...مم، نمي‌دانم.

چند وقتي هم مي‌شود که دارم به درست بودن سوال‌هاي خودم شک مي‌کنم، ديروز هم داشتم مي‌پرسيدم که : «چرا براي‌مان بودن‌مان مهم است؟».

پ.ن: براي اينکه خودم از دست خودم ناراحت نباشم، جمله‌اي را که يادم نيست از کيست اينجا نقل مي‌کنم، تا همچنان پرسيدن‌مان ادامه پيدا کند. گفتم که يادم نيست چه کسي، ولي خواند‌ه‌ام که:‌‌ «همه، حتي آنهايي که زياد هم باهوش به نظر نمي‌رسند مي‌توانند درست نبودن پاسخ را بفهمند، اما درست نبودن سوال را تنها آنهايي مي‌توانند متوجه شوند که خلاقيت خوبي داشته باشند.» ربطش رو هنوز درست نمي‌فهمم، اما خب، يعني يک فرق‌هايي با بقيه داشته باشند ديگر، ام...مم، باز هم تفاوت، نمي‌دانم چرا سر اين کلمه به پت‌پت مي‌افتم.

خود- ناخود

2006-09-03T14:13:00.000+03:30

هشت تيپ شخصيتي آقايان که خانوم‌ها به طور طبيعي جذب آنها مي‌شوند:

bad boy: (خطر) کسي که بودن در کنارش خطرناک و هول‌برانگيز است.
Adventurer: (تفريح) کسي که بودن در کنارش مفرح و هيجان‌انگيز است.
Seducer: (ســکـــس) کسي که شــ×ــهواني و شــ×ـهوت‌انگيز است و باعث مي‌شود که خانوم‌ احساس شـــ×ــهوت‌انگيز بودن پيدا کند.
Artist: (احساسات) کسي که مبهم و پيچيده است و احساسات خانوم را برمي‌انگيزد.
Successful Guy: (دارايي) کسي که زندگي خوب و باثباتي را فراهم مي‌کند.
Daddy: (کنترل) کسي که به او مي‌گويد چه کاري انجام دهد و چه کاري را انجام ندهد.
Regular Guy: (وفاداري) کسي که اهل عمل، وفادار و استوار است.
Ass Kissing Guy: (پسر خانوم) کسي که هر آنچه خانوم بخواهد، برايش فراهم مي‌کند.

آيا ما مسؤل اعمالي که از ناخودآگاهمان سر مي‌زنند هستيم؟‌
آيا ما مسؤل رفتار ديگران در قبال تحريک ناخود‌آگاهشان هستيم؟

بردباري

2006-08-28T23:42:00.000+03:30

Preisner-Unknown Title-Track#18
[525KB/16Kbps/wma]

موش

2006-08-27T18:27:00.000+03:30

بالاخره شروع کردم به بررسي کارکرد بعضي تئوري‌ها و البته از يک دوست و آشناي نه-چندان-مهم شروع کردم.

نتيجه: مردود شده؛ به تلاش بيشتري احتياج دارد که احتمالا در اختيارش قرار نخواهد گرفت، يا write off!

خويشتن

2006-08-24T16:22:00.000+03:30

Mikis Theodorakis - State Of Siege Paola

ممنون از عيلرضا بابت موسيقي خاطره‌انگيز.

اين رو هم ببينيد: FLOW